Sura Hud — Werset 10

Znaczenie słów:

• Naʿmāʾ – dobrobyt, dostatek, zdrowie i szerokie zaopatrzenie.
• Ḍarrāʾ – trudność, bieda, choroba, nieszczęście.
• Sayyiʾāt – tutaj: przeciwności losu, cierpienia i zmartwienia.
• Fariḥ – radosny, ale w sensie nagannym: przechwalający się, zarozumiały, lekceważący.
• Fakhūr – chełpiący się, wynoszący się nad innych, wywyższający się.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg – Wysławiony i Najwyższy – ukazuje w tym wersecie kolejną słabość natury człowieka, gdy ten zapomina o swoim Panu. Jeśli po okresie biedy, choroby lub innych trudności, które go dotknęły, Bóg obdarzy go dobrobytem, zdrowiem i dostatkiem, człowiek ten natychmiast mówi: „Odeszły ode mnie wszystkie nieszczęścia i przeciwności losu, nie ma już żadnych zmartwień”. Wypowiada te słowa z poczuciem ulgi, ale bez cienia wdzięczności wobec Stwórcy, który go wybawił. Co więcej, jego serce wypełnia się pychą i samozadowoleniem – raduje się w sposób naganny, chełpi się tym, co otrzymał, i wynosi się ponad innych ludzi, zapominając, że to Bóg jest Dawcą wszelkich dóbr i że to On może je również odebrać. Taka postawa jest całkowitym przeciwieństwem pokory, którą powinien charakteryzować się wierzący.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Człowiek z natury jest skłonny do zapominania o Bogu w chwilach dobrobytu – dlatego wierzący powinien nieustannie ćwiczyć swoją duszę w wdzięczności i pokorze.
2. Prawdziwy muzułmanin nie popada w samozachwyt, gdy spotyka go dobro, ani w rozpacz, gdy spotyka go zło – wie bowiem, że wszystko pochodzi od Boga i do Niego wraca.
3. Islam uczy równowagi: zarówno w trudnościach, jak i w dostatku, człowiek powinien zachować postawę pokornego sługi, który dziękuje za każdy dar i prosi o przebaczenie za swoje niedoskonałości.
4. Chełpienie się i wynoszenie nad innych jest cechą naganną, która oddala człowieka od miłości Boga i ludzi – natomiast skromność i wdzięczność otwierają drzwi do dalszych łask i błogosławieństw.
5. Ten werset przypomina nam, że prawdziwym bogactwem nie jest majątek czy zdrowie, ale czyste serce, które pamięta o swoim Stwórcy w każdej sytuacji – w biedzie i w dostatku, w chorobie i w zdrowiu.