Сураи Худ — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَذَقْنَاهُ — ба ӯ чашонидем, яъне ба ӯ додем ва бичашондем.
• نَعْمَاء — неъмат, фароғат, саломатӣ ва фарохии ризқ.
• ضَرَّاء — сахтӣ, тангию машаққат, беморӣ ё фақирӣ.
• مَسَّتْهُ — ба ӯ расида буд.
• السَّيِّئَاتُ — бадиҳо, яъне мусибату сахтиҳо.
• فَرِحٌ — шодмон, вале дар ин ҷо маънои шодмонии мағрурона ва худписандона аст.
• فَخُورٌ — фахркунанда, худсито, ки бар мардум такаббур мекунад.

1. Тафсири оят:

Агар ба инсон пас аз сахтиву тангии ба ӯ расида, саломатӣ ва фарохии ризқро ато кунем, ӯ мегӯяд: «Бадиҳо аз ман дур шуданд ва сахтиҳо тамом шуданд». Ӯ ин неъматро аз ҷониби Худо медонад, вале шукри Худоро ба ҷо намеорад ва фаромӯш мекунад, ки ин ҳама аз лутфи Парвардигор аст. Чунин инсон бисёр шодмон ва мағрур аст, бар мардум такаббур мекунад ва бо неъматҳое, ки Худо ба ӯ додааст, фахр мекунад. Ин рафтор аз сифатҳои нописандида аст, зеро банда бояд дар ҳар ҳол — ҳам дар сахтӣ ва ҳам дар фароғат — ба Худо шукргузор бошад ва такаббур накунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

• Инсон бояд дар вақти фароғат ва неъмат низ фурӯтан бошад ва Худоро шукр гӯяд, на ин ки мағрур шавад.
• Неъматҳои дунё имтиҳон аст; баъзан Худо бандаро бо сахтӣ ва баъзан бо фароғат меозмояд, то бинад, ки ӯ шукр мекунад ё не.
• Такаббур ва фахр кардан бар мардум бо неъматҳои Худо рафтори нодуруст аст ва ба инсон зиён мерасонад.
• Ислом бандаро тарбия мекунад, ки ҳамеша ба Худо рӯ оварад, дар ҳар ҳол шукргузор бошад ва аз худситоию мағрурӣ дур бошад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳоро ҳамчун амонат бидонем ва онҳоро дар роҳи некӣ истифода кунем, на барои фахру такаббур.