Surja Hud — Ajet 10

Kuptimet e fjalëve:

• Në'mâ: begati, mirësi, shëndet e gjerësi në jetesë.
• Darrâ': vështirësi, varfëri, sëmundje ose ndonjë e keqe tjetër.
• Es-sejjijât: këtu nënkuptohen fatkeqësitë dhe vuajtjet që e kanë goditur.
• Ferihun: i gëzuar me arrogancë dhe mendjemadhësi, jo gëzim i matur.
• Fahûr: ai që lavdërohet e madhërohet para njerëzve me atë që ka.

Tefsiri i ajetit:

Nëse Ne ia japim njeriut begati e mirësi – si shëndetin, pasurinë dhe gjerësinë në jetesë – pas një vuajtjeje dhe vështirësie që e ka prekur atë (si varfëria ose sëmundja), ai menjëherë thotë: "U larguan të këqijat prej meje, ikën vuajtjet dhe erdhi mirësia!" – duke harruar se Ai që ia largoi vuajtjen është Allahu, dhe duke mos e falënderuar Atë për këtë begati. Ai sillet me mendjemadhësi e arrogancë, gëzohet në mënyrë të tepruar dhe krenohet e madhërohet para njerëzve me atë që i është dhënë, duke u treguar kryelartë e përbuzës ndaj të tjerëve. Ky është një qëndrim i qortuar, sepse njeriu duhet të jetë i përulur para Zotit të tij në çdo gjendje – si në vështirësi ashtu edhe në begati.

Përfitimet nga ajati:

1. Njeriu është i prirur nga natyra e tij të harrojë mirësinë e Allahut kur i vjen e mira pas vështirësisë, prandaj duhet të jetë i vetëdijshëm për këtë dobësi dhe ta luftojë atë me falënderim e përulësi.
2. Begatia është sprovë ashtu siç është edhe vështirësia – njeriu provohet në të dyja gjendjet: në varfëri me durim, e në pasuri me falënderim.
3. Islami na mëson ekuilibrin: gëzimi për të mirat është i lejuar, por jo me arrogancë e mendjemadhësi, sepse çdo e mirë vjen nga Allahu dhe Ai mund ta marrë atë kur të dojë.
4. Lavdërimi para njerëzve dhe përbuzja e tyre është cilësi e urryer në Islam, sepse besimtari i vërtetë është zemërbutë dhe falënderues ndaj Zotit të tij në çdo kohë.