سورت هود — آیت 10

د کلمو معناګانې:

• نَعْمَاءَ: روغتيا، اسانتيا او پراخه روزي.
• ضَرَّاءَ: سختي، تنګلۍ، بيماري يا مصيبت.
• السَّيِّئَاتُ: دلته مراد مصيبې، سختۍ او تکليفونه دي.
• فَرِحٌ: ډېر خوشحاله، له حد نه زيات خوشي کوونکی (بطر).
• فَخُورٌ: ډېر لافې وهونکی، په خلکو باندې ویاړ کوونکی.

د آیت تفسیر:

که مونږ انسان ته د هغه له سختۍ او تکليف وروسته (لکه فقر، بيماري يا تنګلۍ) بيا روغتيا، اسانتيا او پراخه روزي ورکړو، نو هغه به خامخا ووايي: "له ما نه ټولې سختۍ او مصيبې لاړې شوې، او دا حالت به تل پاتې وي." هغه په دې خوشحالۍ کې له حد نه زياته خوشي کوي، او په خپلو خلکو باندې ویاړ او لافې وهي، په داسې حال کې چې د الله تعالی د دې نعمتونو شکر نه ادا کوي، او نه پوهېږي چې دا نعمتونه د الله له جانبه دي او کېدای شي بېرته واخیستل شي.

فايدې:

1. دا آیت مونږ ته د انسان د کمزورتیا او ناشکري یادونه کوي، چې په سختۍ کې مایوسه کېږي او په خوشحالۍ کې ویاړي او له الله نه هېرېږي.
2. مونږ ته دا درس راکوي چې په خوشحالۍ او اسانتیا کې باید شکرګزار اوسو، نه دا چې ویاړ وکړو او پر نورو باندې سترګې پورته کړو.
3. په نعمتونو باندې ویاړ او لافې وهل د الله له نظره ناخوښه عمل دی، ځکه چې دا د بندې د عاجزۍ خلاف دی؛ نو مسلمان باید په نعمتونو کې تواضع او شکر غوره کړي.
4. دا آیت مونږ ته دا هم ښیي چې دنيايي حالتونه بدلېدونکي دي، نو بايد پر نعمتونو تکيه ونه کړو، بلکې پر الله تعالی باندې توکل وکړو، چې نعمتونه هغه ورکوي او هغه يې بېرته اخلي.