Surja Hud — Ajet 106

Kuptimet e fjalëve:

• شَقُوا (shekû): të mjerët, fatkeqët, ata që e merituan zjarrin për shkak të mosbesimit dhe gjynaheve të tyre.
• زَفِيرٌ (zefîr): nxjerrja e frymës me zë të lartë e të vazhdueshëm, si pasojë e dhimbjes dhe vuajtjes së madhe.
• شَهِيقٌ (shehîk): thithja e frymës me zë të lartë e të mprehtë, që i ngjan hingëllimës së gomarit, për shkak të tmerrit dhe dhembjes.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Zoti i Lartësuar përmendi në ajetet e mëparshme ndarjen e njerëzve në dy grupe – të lumtur dhe të mjerë – në këtë ajet Ai sqaron gjendjen e të mjerëve. Ata që ishin fatkeq në dynja për shkak të prishjes së besimit të tyre dhe veprave të këqija, ata do të jenë në zjarrin e Xhehennemit. Atyre u takon një vuajtje e tmerrshme: ata nxjerrin frymë me zë të lartë (zefir) dhe e thithin atë me zë të mprehtë (shehik) – këto janë ndër zërat më të shëmtuar dhe më të neveritshëm që mund të ekzistojnë. Kjo ndodh për shkak të ashpërsisë së vuajtjes dhe tmerrit që përjetojnë në flakët e zjarrit.

Ata do të qëndrojnë në këtë gjendje përjetësisht, pa pushim dhe pa fund, për sa kohë që ekzistojnë qiejt dhe toka – domethënë, përgjithmonë. Megjithatë, Zoti ynë është i Lirë të bëjë çfarë të dojë: Ai mund ta nxjerrë nga zjarri atë që ka besim të vërtetë në zemër, pasi të jetë pastruar nga gjynahet, ndërsa jobesimtarët do të mbeten aty përgjithmonë. Zoti yt, o i Dërguar, është Ai që bën gjithçka që dëshiron, dhe askush nuk mund ta kundërshtojë vendimin e Tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na bën të vetëdijshëm për pasojat e mosbesimit dhe gjynaheve, duke na nxitur që t'i ruhemi atyre dhe të pendohemi para se të jetë vonë.
2. Na mëson se vuajtja në Xhehennem është reale dhe e tmerrshme – zërat e zefirit dhe shehikut janë dëshmi e ashpërsisë së dënimit, prandaj duhet të kërkojmë mbrojtje nga Zoti prej tij.
3. Ajeti na tregon se mëshira e Zotit është e madhe, sepse Ai ka lënë derën e shpresës të hapur për besimtarët që kanë bërë gjynahe – ata mund të dalin nga zjarri pas pastrimit, ndërsa jobesimtarët mbesin aty përgjithmonë.
4. Na kujton se Zoti është Fuqiplotë dhe bën çfarë të dojë – asgjë nuk është e pamundur për Të, prandaj duhet t'i nënshtrohemi plotësisht Atij dhe të mos i kundërvihemi urdhrit të Tij.
5. Ky ajet na bën të mendojmë për jetën e përtejme dhe të përgatitemi për të me vepra të mira, sepse askush nuk e di se kur do të vijë momenti i llogarisë.