Сураи Худ — Оят 106

1. Маънои калимаҳо:

• شَقُوا: бадбахт шуданд, яъне ба сабаби куфру гуноҳ ба азоб гирифтор шуданд.
• زَفِير: нафаскашии сахт ва баланд аз шиддати ғам ва азоб.
• شَهِيق: овози дароз ва нохуш ҳангоми нафаскашӣ.

1. Тафсири оят:

Пас касоне, ки бо куфру амалҳои бад бадбахт шуданд, ҷои онҳо дар оташ аст. Дар он ҷо аз шиддати азобу ғам нафаскашӣ ва овозҳои нохуш баланд мешавад. Ин овозҳо нишонаи ранҷу азоби сахти онҳост, ки ҳеҷ гоҳ қатъ намешавад ва онҳо дар он ҷо ҳамеша мемонанд, магар он чи Парвардигорат бихоҳад. Ҳамоно Парвардигори ту ҳар чизеро, ки бихоҳад, мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки куфру гуноҳ оқибати бад дорад ва бояд аз онҳо дурӣ ҷӯем.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон дар дунё роҳи некро интихоб кунад, то аз азоби охират наҷот ёбад.
• Раҳмати Худо бузург аст ва ҳатто барои гунаҳкорон имкони тавба вуҷуд дорад, то ба роҳи рост баргарданд.
• Қуръон моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти охират ҳақиқӣ ва ҷовидон аст ва бояд барои он омода шавем.
• Ин оят муҳаббати ба исломро зиёд мекунад, зеро ислом роҳи наҷот ва саодати ҷовидонро нишон медиҳад.