Сураи Худ — Оят 107

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• خَالِدِينَ: ҷовидона, абадӣ мондагоранд.
• مَا دَامَتِ: то замоне ки бошад, то вуҷуд дорад.
• إِلَّا مَا شَاءَ: ба ҷуз он чи Парвардигорат бихоҳад.
• فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ: анҷомдиҳандаи он чиро ки мехоҳад.

1. Тафсири оят:

Гуноҳкорон дар оташ ҷовидона мемонанд ва аз он ҳеҷ гоҳ берун намеоянд, то замоне ки осмонҳо ва замин боқӣ бошанд — яъне осмонҳо ва замини охират, ки онҳо низ офарида шудаанд. Ин мондан абадӣ ва доимӣ аст ва азоб ҳеҷ гоҳ аз онҳо канда намешавад. Аммо ба ҷуз он касоне ки Парвардигорат бихоҳад аз оташ берун оварад — ва онҳо гуноҳкорони яктопараст ҳастанд, ки баъд аз муддате аз оташ берун меоянд. Пас ҷовидона мондан дар оташ барои кофирон аст, на барои ҳамаи гуноҳкорон. Бе гумон, Парвардигори ту — эй Паёмбар — анҷомдиҳандаи он чиро ки мехоҳад, ва ҳеҷ кас наметавонад Ӯро маҷбур кунад ё ба кори Ӯ эътироз кунад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст: касе ки бо куфр аз дунё равад, ҷовидона дар оташ мемонад, аммо гуноҳкорони яктопараст ба шафоат ва раҳмати Худо умедворанд.
• Раҳмати Парвардигор бар ғазаби Ӯ пешӣ мегирад ва ҳеҷ гуноҳе аз бахшиши Ӯ бузургтар нест, ба шарте ки банда бо имон аз дунё равад.
• Қудрати Худо номаҳдуд аст: ҳар чиро ки бихоҳад, бе ҳеҷ монеъе анҷом медиҳад. Ин боиси он мешавад, ки инсон ба Худо таваккул кунад ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавад.
• Оят моро ба сӯи имон ва яктопарастӣ ҳидоят мекунад, зеро танҳо имон аст, ки инсонро аз ҷовидона мондан дар оташ наҷот медиҳад.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, чунки нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳикмат азоб намедиҳад, ва ҳар кас ба андозаи амали худ ҷазо мебинад.