Сураи Худ — Оят 105

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «يَوْمَ يَأْتِ»: он рӯзе, ки меояд — яъне рӯзи қиёмат.
• «بِإِذْنِهِ»: бо фармон ва иҷозати Ӯ (Аллоҳ).
• «شَقِيٌّ»: бадбахт, он ки сазовори азоб аст.
• «سَعِيدٌ»: некбахт, он ки ба неъматҳо сазовор гардидааст.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат, ки ҳатман меояд, ҳеҷ кас наметавонад бидуни иҷозати Аллоҳ сухан гӯяд — на барои баҳсу ҳуҷҷат овардан ва на барои шафоат кардан. Ҳамаи махлуқот дар он рӯз хомӯш меистанд, магар касе ки Аллоҳ ба ӯ иҷозати сухан диҳад. Он гоҳ мардум ду гурӯҳ мешаванд: гурӯҳе бадбахт ва сазовори оташ, ва гурӯҳе некбахт ва баҳраманд аз биҳишт ва неъматҳои ҷовидонӣ. Ин оят ёдовар мешавад, ки ҳокимияти мутлақ дар он рӯз танҳо аз они Аллоҳ аст ва ҳеҷ кас бе иҷозати Ӯ наметавонад қадаме бардорад ё сухане бигӯяд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошад ва худро барои он рӯз омода созад.
• Дарк мекунем, ки дар он рӯз ҳеҷ кас ба касе суд расонда наметавонад, магар бо иҷозати Аллоҳ — пас бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунем.
• Оят моро ба сӯи интихоби роҳи некбахтӣ ҳидоят мекунад: роҳи имон ва амали солеҳ, то аз гурӯҳи некбахтон бошем.
• Ин боварӣ ба адолати Аллоҳ дилро ором месозад ва ба бандагони Худо умед мебахшад, ки ҳар амали нек бе подош намемонад.
• Хомӯшӣ ва итоати махлуқот дар он рӯз бузургии Парвардигорро нишон медиҳад ва моро ба фурӯтанӣ ва бандагии холисона даъват мекунад.