Сураи Худ — Оят 111

1. Маънои калимаҳои душвор:

• كُـلًّا — ҳамаи онҳо, тамоми гурӯҳҳо.
• لَّمَّا — ҳарфаки таъкид аст, ки бо «لَ» омада, маънои «албатта» ва «ҳатман»-ро мерасонад.
• لَيُوَفِّيَنَّهُمْ — албатта Парвардигорат ҷазои аъмолашонро пурра медиҳад.
• خَبِيرٌ — Огоҳ, огоҳ аз ҳамаи корҳо, ҳатто дақиқтарин амалҳо аз Ӯ пинҳон нестанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки ҳамаи он гурӯҳҳо ва миллатҳое, ки дар оятҳои пешина зикр шуданд — хоҳ мӯъмин бошанд, хоҳ кофир — ҳатман Парвардигорат ҷазои аъмолашонро пурра ва комил медиҳад. Ҳар кори некӣ ки карда бошанд, подоши некӣ мегиранд ва ҳар кори баде ки содир карда бошанд, ҷазои бадро мебинанд. Ин ҳукм рӯзи қиёмат ба таври комил амалӣ мешавад. Сипас Худованд таъкид мекунад, ки Ӯ аз ҳамаи корҳое, ки ин одамон мекунанд, огоҳ аст; ҳеҷ чиз аз амалҳои онҳо — чи хурд ва чи калон — аз дониши Ӯ пинҳон намемонад. Ин оят ҳам барои кофирон таҳдид ва ҳушдор аст, ки аз ҷазои амалҳои бади худ наҷот нахоҳанд ёфт, ва ҳам барои мӯъминон умедворӣ аст, ки подоши некиҳояшонро пурра хоҳанд гирифт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худованд комил аст ва ҳеҷ амале — чи нек ва чи бад — бе ҷазо намемонад.
• Ҳамаи одамон, сарфи назар аз эътиқод ва миллаташон, рӯзи қиёмат ҷазои аъмоли худро мебинанд, пас ҳар кас бояд ба некикорӣ кӯшиш кунад.
• Огоҳии Худованд аз ҳамаи корҳо боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Ӯ ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки захмати некикорӣ ва тоъат беподош намемонад ва Худованд подоши онро пурра медиҳад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои пайравӣ аз ҳавас ва гумроҳӣ, роҳи рост ва некӣ интихоб кунад, зеро ҳама чиз дар пеши Худованди Огоҳ равшан аст.