Сураи Худ — Оят 120

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَقُصُّ — ҳикоя мекунем, баён менамоем.
• أَنبَاءِ — хабарҳо, ахбор (ҷамъи «набаъ»).
• نُثَبِّتُ — устувор мегардонем, собит менамоем.
• فُؤَادَكَ — дили ту, қалби ту.
• مَوْعِظَةٌ — панд, насиҳат.
• ذِكْرَى — ёдоварӣ, пандомӯз.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) мефармояд, ки Мо ҳар як хабари паёмбарони пешинаро барои ту ҳикоя мекунем, то бо он дили туро устувор гардонем ва қалби туро ором бахшем, то ки яқини ту афзун гардад ва ту дар иҷрои вазифаи рисолат қавӣ бошӣ. Дар ин сура ва он чӣ дар он аз ахбори гузаштагон омадааст, ҳақ ба ту расидааст — яъне ростӣ ва дурустии паёмбарон ва он чӣ бар онҳо воқеъ шудааст. Инчунин дар ин сура панд ва насиҳате барои кофирон омадааст, то аз он ибрат гиранд ва аз роҳи нодуруст бозгарданд, ва ёдоварӣ ва пандомӯзе барои муъминон аст, то онҳо аз саргузашти умматҳои пешин панд гиранд ва бар имон ва тоъати худ устувор бимонand.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Қуръон дили инсонро устувор мегардонад ва ба ӯ оромиш ва итминон мебахшад, хусусан дар вақти душворӣ ва фишор.
• Худованд паёмбари худро тарк накардааст, балки бо ахбори паёмбарони пешин дилашро қавӣ гардондааст — ин нишонаи меҳрубонӣ ва ғамхории Аллоҳ ба бандагони солеҳ аст.
• Қуръон сарчашмаи ҳақ аст; ҳар чӣ дар он омадааст, рост ва бешак аст.
• Қуръон барои ҳама панд ва насиҳат дорад: барои кофирон ибрат ва барои муъминон ёдоварӣ ва пандомӯзӣ.
• Муъминон аз хондани саргузашти умматҳои гузашта фоида мегиранд ва дар роҳи ҳақ собитқадам мемонанд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бисёр хонем ва дар он андеша кунем, зеро дар он ҳақ, панд ва ёдоварӣ барои ҳамаи мардум то рӯзи қиёмат ниҳон аст.