Сураи Худ — Оят 119

1. Маънои калимаҳо:

• «إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ»: ба ҷуз касоне ки Парвардигорат ба онҳо раҳм кардааст.
• «وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ»: ва барои ҳамин онҳоро офаридааст.
• «تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ»: сухани Парвардигорат қатъӣ ва ҳатмӣ шуд.
• «لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ»: ҳатман ҷаҳаннамро пур мекунам.
• «مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ»: аз ҷинну инс ҳамагӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки мардум дар бораи ҳақ ихтилоф мекунанд. Худованд мефармояд, ки ҳама мардум дар гумроҳӣ ва ихтилоф қарор доранд, ба ҷуз касоне ки Парвардигори онҳо ба онҳо раҳм кардааст. Ин гурӯҳ касоне ҳастанд, ки ба Худо имон оварданд, паёмбаронашро пайравӣ карданд ва дар тавҳид ва ягонагии Худо ихтилоф накарданд. Онҳо бар роҳи рост устувор монданд.

Сипас мефармояд: «Ва барои ҳамин онҳоро офаридааст». Яъне, Худованд инсонҳоро барои озмоиш офарид, то равшан шавад, ки кӣ ба роҳи ҳақ меравад ва кӣ гумроҳ мешавад. Баъзе бахтёр ва баъзе бадбахт мешаванд. Ҳар кас барои он чизе ки барояш муҳайё шудааст, осон гардонида мешавад. Ин ҳикмати Худованд аст, ки мардумро гуногун офарид: як гурӯҳ ба сӯи некӣ ва як гурӯҳ ба сӯи бадӣ майл мекунанд.

Баъд мефармояд: «Ва сухани Парвардигорат қатъӣ шуд». Ин сухан ҳукми азалии Худованд аст, ки ҳатман иҷро мешавад: «Ҳатман ҷаҳаннамро аз ҷинну инс ҳамагӣ пур мекунам». Яъне, онҳое ки аз Иблис ва пайравони ӯ пайравӣ карданд ва ба имон ҳидоят наёфтанд, ҷои онҳо дар ҷаҳаннам аст. Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо мегирад. Онҳое ки ба Худо имон оварданд ва аз паёмбарон пайравӣ карданд, аз раҳмати Худо баҳраманд мешаванд ва аз ин ҳукм истисно мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки раҳмати Худованд ба бандагони некӯкор наздик аст ва онҳо аз ҳукми ҷаҳаннам наҷот меёбанд.
• Худованд инсонҳоро барои озмоиш офаридааст, то некӯкор аз бадкор ҷудо шавад. Ин ҳикмати Худованд аст ва мо бояд ба он розӣ бошем.
• Ҳар кас метавонад бо имон ва амали нек ба роҳи раҳмати Худо ворид шавад. Ин умедворӣ ба бандагон медиҳад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашаванд.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки аз пайравии Иблис ва роҳи гумроҳӣ дурӣ ҷӯем, зеро оқибати он ҷаҳаннам аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар тавҳид ва ягонагии Худо устувор бошем ва дар ин бора ихтилоф накунем, то аз раҳмати Худо баҳраманд гардем.
• Худованд одил аст ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад. Ин моро ба некӯкорӣ ва тақво ташвиқ мекунад.