Surja El-Mesed — Ajet 2

Kuptimet e fjalëve:

• Mâ aghnâ: Nuk e shpëtoi, nuk e mbrojti, nuk i bëri dobi.
• Mâluhu: Pasuria e tij që e kishte grumbulluar.
• Wa mâ keseb: Dhe ajo që e fitoi, duke përfshirë fëmijët, pasurinë e paluajtshme dhe çdo gjë tjetër që e kishte arritur në jetën e kësaj bote.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar thotë se pasuria e Ebu Lehebit dhe ajo që ai kishte fituar – si fëmijët, pronat dhe gjërat e tjera të kësaj bote – nuk do t'i bëjnë asnjë dobi atij. Ato nuk do të mund ta mbrojnë atë nga dënimi i Allahut, as do t'i largojnë prej tij vuajtjet, dhe as do t'i sjellin atij mëshirë. Përkundrazi, të gjitha ato gjëra që ai i kishte mbledhur me krenari dhe arrogancë, do të jenë të padobishme për të në Ditën e Gjykimit, kur atij do t'i nevojitet vetëm vepra e mirë dhe besimi, të cilat ai nuk i kishte.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Pasuria dhe fëmijët nuk janë garanci për shpëtim; ajo që ka rëndësi është besimi dhe veprat e mira.
2. Njeriu nuk duhet të mashtrohet nga pasuria dhe pozita, sepse ato nuk mund ta mbrojnë atë nga dënimi i Allahut.
3. Ky ajet na mëson se ndihma e vërtetë vjen vetëm nga Allahu, dhe se çdo gjë tjetër është e pafuqishme përballë fuqisë së Tij.
4. Na nxit që të mos i lidhim zemrat me pasurinë dhe kënaqësitë e kësaj bote, por të përqendrohemi në atë që na afron te Allahu dhe na shpton në jetën tjetër.