Сураи Аль-Масад — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• سَيَصْلَىٰ: ба зудӣ дохил мешавад ва дар он месӯзад.
• نَارًا: оташ.
• ذَاتَ لَهَبٍ: соҳиби шуъла ва забонаҳои оташ, яъне оташи афрӯхта ва тафсон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба ин душмани сарсахти паёмбар (с) ва ҳамсари ӯ, ки бо кирдорҳои бад ва озор расондан ба Расули Худо (с) машҳур буданд, огоҳӣ медиҳад, ки ба зудӣ ба оташи афрӯхта ва сӯзон дохил мешаванд ва аз гармии он азоб мекашанд. Ин оташ забонаҳои баланд ва шуълаҳои тафсон дорад, ки ҳеҷ касро таҳаммул кардан ба он қудрат нест. Ҳамин тавр, ҷазои онҳо дар рӯзи қиёмат оташи дӯзах аст, ки ба сабаби кирдорҳои зишти онҳо дар дунё муҳайё шудааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар гуна душманӣ ва озор расондан ба паёмбарон ва авлиёи Худо саранҷом ба ҷазои сахт мерасонад.
• Оташи дӯзах ҳақиқӣ ва ҷовидон аст ва касе, ки ба он дохил шавад, аз азоби он наҷот намеёбад, магар ба фазли Худованд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз кирдорҳои бад ва озор расондан ба дигарон, хусусан ба аҳли илм ва даъват, худдорӣ кунем.
• Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва моро ба андеша водор месозад, ки оқибати амалҳои худро дар назар дошта бошем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст ва ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.