Surat Yusuf — Ayat 8

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• إِذْ (idz): nalika, yaiku wektu nalika kedadeyan kasebut.
• لَيُوسُفُ (la-yusufu): tembung "lam" ing kene kanggo sumpah, tegese "demi Allah, satemene Yusuf".
• وَأَخُوهُ (wa akhuhu): lan sedulure, yaiku Bunyamin, sedulur tunggal ibu.
• أَحَبُّ (ahabbu): luwih ditresnani, luwih ditresnani.
• عُصْبَةٌ ('ushbah): golongan, rombongan, yaiku wong akeh kang kuwat lan bisa diandelake.
• ضَلَالٍ مُّبِينٍ (dhalalin mubin): kesasar utawa kleru kang cetha lan nyata. Ing kene dudu kesasar saka agama, nanging kleru ing panemu.

2) Tegese ayat iki:

Nalika para sedulure Yusuf padha omongan ing antarane awake dhewe: "Demi Allah, satemene Yusuf lan sedulure tunggal ibu (Bunyamin) iku luwih ditresnani dening bapak kita (Nabi Ya'qub) tinimbang awake dhewe, padahal awake dhewe iki golongan kang akeh lan kuwat. Satemene bapak kita iku mesthi ana ing kleru kang cetha."

Para sedulure Yusuf rumangsa ora adil amarga bapake, Nabi Ya'qub, katon luwih tresna marang Yusuf lan Bunyamin. Dheweke banjur padha ngomong ing antarane awake dhewe kanthi sumpah, yen katresnane bapak marang Yusuf lan Bunyamin ngluwihi katresnane marang dheweke, senajan dheweke iku golongan kang akeh lan kuwat, bisa mbiyantu bapake ing samubarang. Amarga saka rasa rumangsa ora adil iku, dheweke banjur nganggep bapake ana ing kleru kang cetha, yaiku kleru anggone milih lan ngutamakake Yusuf lan Bunyamin tanpa alesan kang cetha miturut panemune dheweke. Pancen bener Nabi Ya'qub luwih tresna marang Yusuf, nanging iku dudu kleru, amarga katresnan iku saka kersane Allah lan ana hikmahe. Dene pangucape para sedulure iku dudu ateges bapake kesasar saka agama, nanging mung saka panemune dheweke kang durung ngerti sejatine kahanan.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen rasa drengki lan rumangsa ora adil bisa nggawa wong marang pikir lan omongan kang ora bener marang wong tuwa utawa marang liyan. Mula kudu ati-ati supaya ora gampang nganggep ala marang wong liya.
• Katresnan wong tuwa marang anak iku ora mesthi padha, lan iku dudu tandha ora adil, amarga saben anak duwe kahanan lan kabutuhan dhewe-dhewe.
• Ayat iki nuduhake yen omongan kang metu saka rasa drengki bisa dadi wiwitane kedadeyan kang ala, kaya kang banjur dialami dening Yusuf lan para sedulure.
• Kita dielingake supaya tansah njaga ati saka rasa drengki, lan ngupaya ngerti kahanan kanthi sabar lan pikiran kang resik.
• Kabeh kedadeyan ing crita iki dadi piwulang kanggo umat Islam supaya tansah percaya marang kersane Allah, amarga saben kedadeyan mesthi ana hikmah lan piwulang kang bisa dijupuk.