Surja Jusuf — Ajet 8

Kuptimet e fjalëve:

• Usbeh (عُصْبَةٌ): grup i madh njerëzish, një tog që mund të mbështetet tek ai.
• Dalal i qartë (ضَلَالٍ مُّبِين): këtu nënkupton gabim të dukshëm në gjykim dhe largim nga e drejta në dashuri, jo largim nga feja.

Tefsiri i Ajetit:

Kur vëllezërit e Jusufit (paqja qoftë mbi të) u mblodhën e biseduan mes tyre, ata thanë: "Pasha Zotin, Jusufi dhe vëllai i tij i gjaksëm (Binjamini) janë më të dashur te babai ynë (Jakubi) se sa ne, edhe pse ne jemi një grup i madh prej dhjetë vetash, që mund të mbështetemi tek ata për çdo punë dhe kemi forcë e aftësi. Pse pra ai i veçon ata dy me dashuri të madhe e na lë pas nesh? Në të vërtetë, babai ynë është në një gabim të qartë dhe largim nga e drejta në këtë veprim të tij, sepse i ka vënë ata mbi ne pa ndonjë arsye të dukshme që ne ta shohim."

Kjo thënie e tyre ishte fillimi i një komploti të shëmtuar kundër vëllait të tyre, i nxitur nga xhelozia dhe smira, sepse panë se babai i tyre e donte Jusufin dhe Binjaminin më shumë se ata, për shkak të virtyteve të tyre të larta dhe për shkak se ata ishin fëmijët e nënës së ndjerë të dashur (Rachel). Por ata nuk e kuptuan urtësinë e babait të tyre në këtë preferencë, dhe nuk e dinin se kjo dashuri ishte e natyrshme dhe e ligjshme, sepse Jusufi ishte fëmijë i vogël dhe i butë, dhe Binjamini ishte vëllai i tij i vogël që kishte mbetur jetim nga nëna.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Xhelozia dhe smira ndaj të tjerëve për mirësitë që Allahu u ka dhënë është një sëmundje shkatërruese që çon në gabime të mëdha, siç ndodhi me vëllezërit e Jusufit.
2. Dashuria e prindërve për fëmijët e tyre është e natyrshme dhe e lejueshme, por duhet të jetë e drejtë dhe e ekuilibruar, pa i lënë pas dore të tjerët.
3. Njeriu nuk duhet të nxitojë në gjykimin e të tjerëve dhe t'i quajë ata në gabim pa i ditur arsyet e fshehura dhe urtësitë që ata kanë.
4. Kur njeriu sheh tek vetja forcë dhe aftësi, nuk duhet t'i bëjë ato shkak për t'u madhëruar mbi të tjerët, sepse Allahu i jep mirësitë e Tij kujt të dojë.
5. Ky tregim na mëson se durimi dhe besimi te Allahu në vështirësi është rruga e shpëtimit, dhe se fundi i mirë është për ata që janë të durueshëm dhe falës.