Сураи Ибрахим Оят 11 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Паёмбаронашон гуфтанд: мо мардумоне монанди шумо ҳастем, вале Худо ба…

Ибрахим · 11/52

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ибрахим

قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِن نَّحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَىٰ مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ ۖ وَمَا كَانَ لَنَا أَن نَّأْتِيَكُم بِسُلْطَانٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ۝١١

🔤 Transliteration

Qaalat lahum Rusuluhum in nahnu illaa basharum mislukum wa laakinnal laaha yamunnu `alaa mai yashaaa`u min `ibaadihee wa maa kaana lanaaa an naatiyakum bisul taanin illaa bi iznil laah; wa `alal laahi falyatawakkalil mu`minonn

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Паёмбаронашон гуфтанд: мо мардумоне монанди шумо ҳастем, вале Худо ба ҳар як бандагонаш, ки бихоҳад, миннат ниҳад. Моро нашояд, ки барои шумо далеле, ҷуз ба фармони Худо, биёварем ва мӯъминон бар Худо таваккал кунанд.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

بَشَرٌ: инсонҳо, одамон.
يَمُنُّ: неъмат медиҳад, лутф мекунад.
سُلْطَانٍ: далели равшан, мӯъҷиза, ҳуҷҷати қотеъ.
بِإِذْنِ اللَّهِ: бо фармон ва иҷозати Аллоҳ.
فَلْيَتَوَكَّلِ: пас бояд таваккал кунанд, такя кунанд.

Тафсири оят:

Пайёмбарони онҳо дар посух ба мардуми худ гуфтанд: дуруст аст, ки мо низ инсонҳое мисли шумо ҳастем ва инро инкор намекунем. Аммо ин монандии зоҳирӣ маънои онро надорад, ки дар ҳама чиз монанд бошем. Аллоҳ бо лутфу марҳамати худ ба ҳар касе, ки бихоҳад аз бандагонаш, неъмати махсус ато мекунад ва ӯро барои паёмбарӣ ба мардум интихоб менамояд. Ин фазлу бартарии Аллоҳ аст, на дастоварди худи инсон.

Сипас пайёмбарон ба он чизе, ки мардум талаб карда буданд — овардани мӯъҷиза ва далели равшан — ишора карда гуфтанд: мо ҳаргиз наметавонем аз пеши худ мӯъҷизае биёрем ва он дар қудрати мо нест. Ҳар мӯъҷиза ва далеле, ки меояд, танҳо бо иҷозат ва фармони Аллоҳ меояд. Ӯст, ки ҳар паёмбарро бо навъе аз оятҳо хос мегардонад ва ҳикмати онро Ӯ беҳтар медонад.

Дар охир пайёмбарон муъминонро ба таваккал даъват карда гуфтанд: муъминон бояд дар ҳамаи корҳои худ танҳо ба Аллоҳ такя кунанд ва умедвори Ӯ бошанд, зеро ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст ва ҳеҷ чиз берун аз иродаи Ӯ рӯй намедиҳад.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон низ инсон буданд ва ин ҳақиқатро худашон эътироф кардаанд; пас ислом динест, ки воқеиятро эҳтиром мекунад ва аз инсон чизе берун аз тоқати ӯ талаб намекунад.
Бартарии одамон ба якдигар на бо зоҳир ва насаб, балки бо лутфу интихоби Аллоҳ аст; ҳар касе бихоҳад, Аллоҳ ӯро ба неъматҳои махсус сарфароз мегардонад.
Ҳамаи корҳо ва мӯъҷизаҳо бо иҷозати Аллоҳ сурат мегиранд; инсон наметавонад аз пеши худ коре кунад ва ин фурӯтанӣ ва таслимро дар баробари Аллоҳ таълим медиҳад.
Таваккал ба Аллоҳ сифати асосии муъминон аст; муъмин дар ҳамаи ҳолатҳо ба Аллоҳ такя мекунад ва дилаш ором мешавад.
Ин оят ба муъминон умед мебахшад, ки агар душворӣ рӯй ояд ҳам, бо таваккал ба Аллоҳ роҳи ҳал пайдо мешавад ва Аллоҳ бандагони худро танҳо намегузорад.
Ислом даъват мекунад, ки инсон ҳудуди худро бишносад ва дар баробари Аллоҳ фурӯтан бошад; ин фурӯтанӣ сабаби наздикӣ ба Аллоҳ ва оромии дил мегардад.

📜 Оят 9-13 — Сураи Ибрахим

9أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَأُ الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ ۛ وَالَّذِينَ مِن بَعْدِهِمْ ۛ لَا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا اللَّهُ ۚ جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَرَدُّوا أَيْدِيَهُمْ فِي أَفْوَاهِهِمْ وَقَالُوا إِنَّا كَفَرْنَا بِمَا أُرْسِلْتُم بِهِ وَإِنَّا لَفِي شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُونَنَا إِلَيْهِ مُرِيبٍ

Оё хабари касоне, ки пеш аз шумо будаанд, чун қавми Нӯҳ ва Од ва Самуд ва низ касоне, ки баъд аз онҳо будаанд, ба шумо нарасидааст? Ғайри Худо касеро аз онон огоҳӣ нест. Паёмбаронашон ҳамроҳ бо далоили равшан омаданд ва онҳо даст бар даҳон бурданду гуфтанд: Мо ба он чӣ ба он амр шудаед, имон намеоварем ва дар чизе, ки моро ба он мехонед, сахт дар шубҳа ҳастем».

10۞ قَالَتْ رُسُلُهُمْ أَفِي اللَّهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ إِلَىٰ أَجَلٍ مُّسَمًّى ۚ قَالُوا إِنْ أَنتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا تُرِيدُونَ أَن تَصُدُّونَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا فَأْتُونَا بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ

Паёмбаронашон гуфтанд: «Оё дар Худо — он офаринандаи осмонҳову замин — шакке ҳаст? Шуморо даъват мекунад, то гуноҳонатонро бибахшад ва то муддате муайян шуморо зинда гузорад». Гуфтанд: «Шумо мардумоне монанди мо ҳастед. Мехоҳед моро аз он чӣ падаронамон мепарастиданд, боздоред. Барои мо далеле равшан биёваред!»

11قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِن نَّحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَىٰ مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ ۖ وَمَا كَانَ لَنَا أَن نَّأْتِيَكُم بِسُلْطَانٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ

12وَمَا لَنَا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا ۚ وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَىٰ مَا آذَيْتُمُونَا ۚ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ

Чаро бар Худо таваккал накунем ва ҳол он ки Ӯ роҳи моро ба мо бинамуд? Ва мо бар озоре, ки ба мо мерасонед, сабр хоҳем кард ва таваккалкунандагон бар Худо таваккал кунанд».

13وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُم مِّنْ أَرْضِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا ۖ فَأَوْحَىٰ إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ

Кофирон ба Паёмбаронашон гуфтанд: «Ё шуморо аз сарзамини худ меронем ё ба дини мо бозгардед». Пас Парвардигорашон ба паёмбарон ваҳй кард, ки ситамкоронро ҳалок хоҳем кард.

← Оят 10 📖 Ибрахим Оят 12 →

ИбрахимФеҳристи Қуръон

52Оят

MeccanRevelation

11Оят

Тарҷума — Ибрахим 11

Сураи Ибрахим Оят 11 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Паёмбаронашон гуфтанд: мо мардумоне монанди шумо ҳастем, вале Худо ба…

Сураи Оят 11/52 — Сураи Ибрахим إبراهيم (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ибрахим Гӯш кун, Сураи Ибрахим Тарҷума, Сураи Ибрахим mp3, Сураи Ибрахим pdf. Оят 9–13. Ба Тоҷикӣ: Русский.