Аль-Хиджр сүрәсе — Аять 2

Сүзләрнең мәгънәләре:

«Руббәма» — кайвакыт, бәлки, дигән мәгънәне бирә. «Йәвәддү» — теләр, сагышланыр, теләк белән көтәр. «Ләү кәнү мөслимин» — әгәр дә алар мөселман булган булсалар иде, дигән теләк.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә көферлек итүчеләрнең киләчәктәге хәсрәтле хәлен хәбәр итә. Кыямәт көнендә, хакыйкать ачылгач һәм аларга үзләренең ялгыш юлда булулары билгеле булгач, кәферләр үкенеч һәм сагыш белән: «Каһәт, без дә дөньяда мөселман булган булсак иде!» — дип теләрләр. Алар ул чакта мөселманнарның җәннәткә керүләрен күрерләр, ә үзләренең утта газаплануларын аңларлар. Бу теләк аларга һичнәрсә дә бирмәс, чөнки ул вакытта иман китерү дә, тәүбә дә кабул ителмәс. Алар дөньяда вакытлыча ләззәтләр өчен мәңгелек сәгадәтне югалтканнарын аңлап, тирән үкенечкә батарлар. Бу хәл алар өчен иң авыр газапларның берсе булыр — үз куллары белән үзләренә зыян китергәннәрен аңлау газабы.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Иман — иң зур нигъмәт, аның кадерен белергә һәм шөкер итәргә кирәк.
2. Кыямәт көнендә һәркем үзенең эшләренә үкенер яки шатланыр, шуңа күрә бүгеннән үк изге гамәлләр кылырга ашыгырга кирәк.
3. Дөньядагы вакытлыча нәрсәләр өчен мәңгелек сәгадәтне җуярга ярамый.
4. Мөселман булу — Аллаһы Тәгаләнең безгә биргән иң олы рәхмәте, моның өчен һәрчак Аллаһыга шөкер итәргә һәм диндә нык булырга тиешбез.
5. Бу аять мөселманнарны үз диннәрендә ныгытырга һәм аның кадерен белергә өнди, чөнки кәферләрнең үкенүләре — безнең диннең хаклыгын күрсәтә.