Сураи Ан-Нахль — Оят 114

1. Маънои калимаҳо:

• فَكُلُوا: Пас бихӯред.
• رَزَقَكُمُ: Рӯзӣ дод ба шумо.
• حَلَالًا: Ҳалол, яъне пок ва иҷозатшуда.
• طَيِّبًا: Пок ва хушгувор, яъне чизе, ки табиати инсон онро қабул мекунад ва зарар надорад.
• وَاشْكُرُوا: Ва шукр кунед.
• نِعْمَتَ: Неъмат, яъне бахшҳои Худованд.
• إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ: Агар шумо танҳо Ӯро ибодат мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба бандагони худ фармон медиҳад, ки аз он чизҳое, ки Ӯ ба онҳо рӯзӣ додааст, бихӯранд — ба шарте ки он ризқ ҳалол ва пок бошад, яъне аз роҳи дуруст ба даст омада бошад ва худи чиз низ аз ҷиҳати табиат ва покӣ барои хӯрдан мувофиқ бошад. Сипас мефармояд, ки неъмати Худоро шукр гӯед. Шукри неъмат танҳо бо забон нест, балки бо дил эътироф кардан, бо забон ситоиш намудан ва неъматро дар роҳи тоъат ва ризои Худованд сарф кардан аст. Дар охир мефармояд: агар шумо воқеан танҳо Худоро ибодат мекунед ва ба Ӯ ягона будан эътиқод доред, пас ин ҳақи шукргузорӣ ва итоати Ӯст. Яъне ибодати ҳақиқӣ тақозо мекунад, ки банда аз ҳалол бихӯрад, аз ҳаром парҳез кунад ва неъматҳои Худоро дар роҳи дуруст истифода намояд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят мусулмононро ба сӯи покӣ ва ҳалол хӯрдан ҳидоят мекунад, ки ин асоси саломатии ҷисм ва рӯҳ аст.
• Шукргузорӣ сабаби афзун шудани неъматҳо ва наздикии банда ба Худованд мегардад.
• Ибодати ҳақиқӣ танҳо бо намоз ва зикр маҳдуд намешавад, балки дар ҳар кори ҳалол ва пок низ зоҳир мешавад.
• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки неъматҳои Худоро дар роҳи некӣ ва тоъат сарф кунад, на дар роҳи гуноҳ.
• Ваъдаи Худованд ба шукргузорон умедбахш аст ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад.