Suurah An-Nahl — Aayad 114

Macnaha Erayada:

• Xalaal: Waxa shareecadu u ogolaatay in la cuno.
• Toob (Tayib): Waxa dadku u fiicnaaday oo aan wax dhib ah ku jirin, sida cuntada nadiifka ah ee aan waxyeellada lahayn.
• Nicmada Ilaahay: Dhammaan waxyaabaha uu Eebe siiyay ee khayrka ah, sida cuntada, caafimaadka, iyo nolol wanaagsan.

Tafsiirka:

Allaah wuxuu ku amrayaa mu'miniinta inay cunaan waxa uu Eebe ku rizqay oo xalaal ah oo fiican (tayib ah), isla markaana ay ka fogaadaan waxa xaaraan lagu sameeyay ama waxa waxyeello ku jirto. Sidoo kale, wuxuu ku farayaa inay ku shukriyaan nicmada Eebe — shukrigaas oo ah inay qalbiga kula qirtaan in nicmadu ay ka timid Eebe, ay ku mahadnaqaan afkooda, ayna u isticmaalaan nicmadaas adeecista Eebe iyo dhaqankiisa, ee ayna u isticmaalin falalka xunxun ama caasiga ah.

Kadibna Eebe wuxuu xidhiidhiyaa shukriga iyo cunista xalaasha ee cibaadada, isagoo leh: "Haddii aad tihiin kuwa Eebe uun caabuda" — taasoo macnaheedu yahay: Haddii aad run ahaantii caabudaysaan Eebe oo keliya, isaga uun ayaynu kuu adeecaynaa, markaas waxaa kugu waajib ah inaad cuntaan xalaal oo aad shukriyaan nicmadiisa. Waayo, cibaadada dhabta ahi waxay u baahan tahay cunto xalaal ah iyo qalbi shukri leh.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Cuntada xalaasha ah ayaa sabab u ah aqbalista cibaadada, waayo Eebe ma aqbalo cibaadada qof cuntadiisu tahay xaaraan.
2. Shukriga nicmada waa calaamadda runta cibaadada; qofkii Eebe caabuda wuxuu ku mahadnaqaa nicmadiisa oo u isticmaalaa wixii Eebe ku farxo.
3. Islaamku waa diin dhamaystiran oo daryeesha dhammaan baahiyaha dadka, oo ay ku jiraan baahida jidhka (cuntada) iyo baahida ruuxa (cibaadada iyo shukriga), isla markaana isku xidha labadooda si qurux badan.
4. Nolosha muslimku waa nolol isku xidhan oo dhammaan falalkiisu — xataa cunista iyo cabbista — ay ku noqon karaan cibaado haddii uu ku qasdo niyad wanaagsan oo uu raaco xalaasha.