ซูเราะฮฺ อัน-นัฮล์ — อายะฮฺ 35

ความหมายของคำสำคัญ:

• ลัม ยะชาอ์ อัลลอฮ์ (لو شاء الله): หากอัลลอฮ์ทรงประสงค์
• มินดูนิฮี (من دونه): อื่นจากพระองค์
• ฮัรรอมนา (حرّمنا): เราทำให้เป็นที่ต้องห้าม
• อัลบะลาฆ อัลมุบีน (البلاغ المبين): การเผยแพร่ที่ชัดแจ้ง

การตีความหมายของอายะฮ์:

บรรดาผู้ตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ได้กล่าวเป็นข้อแก้ตัวว่า "หากอัลลอฮ์ทรงประสงค์ พวกเราก็จะไม่เคารพสักการะสิ่งใดอื่นจากพระองค์ ทั้งตัวเราและบรรพบุรุษของเราก็จะไม่กระทำเช่นนั้น และพวกเราก็จะไม่ทำให้สิ่งใดเป็นที่ต้องห้ามอื่นจากที่พระองค์ทรงห้าม" พวกเขาอ้างว่าการที่พวกเขาบูชารูปปั้นและเจว็ด รวมถึงการที่พวกเขากำหนดให้สัตว์บางชนิด เช่น อูฐตัวเมียที่คลอดลูกหลายครั้ง หรือสัตว์ที่ถูกปล่อยตามธรรมเนียมของพวกเขา เป็นสิ่งที่ต้องห้ามนั้น ล้วนเป็นเพราะอัลลอฮ์ทรงพอพระทัยและทรงกำหนดไว้เช่นนั้น

แต่ความจริงแล้ว ข้ออ้างของพวกเขาเป็นเท็จโดยสิ้นเชิง เพราะอัลลอฮ์ได้ทรงส่งบรรดาศาสดามาเพื่อสั่งสอนให้เคารพสักการะพระองค์เพียงผู้เดียว และทรงห้ามการตั้งภาคี พร้อมทั้งทรงประทานสติปัญญาและเจตจำนงเสรีแก่พวกเขาในการเลือกปฏิบัติตามหรือฝ่าฝืน ดังนั้น การที่พวกเขาอ้างโชคชะตา (กอดัร) มาเป็นข้อแก้ตัวจึงเป็นความเท็จอย่างยิ่ง เช่นเดียวกับที่ชนชาติก่อนหน้าพวกเขาได้กล่าวข้ออ้างแบบเดียวกันนี้เพื่อปฏิเสธบรรดาศาสดาของพวกเขา

ดังนั้น หน้าที่ของบรรดาศาสดุคือเพียงการเผยแพร่คำสั่งสอนของอัลลอฮ์อย่างชัดแจ้งเท่านั้น ไม่ใช่การบังคับให้ผู้คนศรัทธา เพราะการชี้นำหัวใจนั้นเป็นอำนาจของอัลลอฮ์แต่เพียงผู้เดียว

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับจากอายะฮ์นี้:

1. การอ้างโชคชะตา (กอดัร) มาเป็นข้ออ้างในการทำบาปนั้นเป็นสิ่งที่ผิด เพราะอัลลอฮ์ทรงประทานเจตจำนงเสรีและสติปัญญาแก่มนุษย์ในการเลือกทำความดีหรือความชั่ว
2. มนุษย์ทุกคนจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเอง ไม่สามารถโยนความผิดให้กับบรรพบุรุษหรือสภาพแวดล้อมได้
3. หน้าที่ของนักเผยแพร่ศาสนาคือการสื่อสารที่ชัดเจนและจริงใจ ส่วนผลลัพธ์นั้นเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์เพียงผู้เดียว
4. การตั้งภาคีและการกำหนดกฎเกณฑ์ที่ขัดต่อบทบัญญัติของอัลลอฮ์เป็นความผิดใหญ่หลวงที่มนุษย์ไม่ควรกระทำ แม้จะอ้างว่าเป็นธรรมเนียมสืบทอดจากบรรพบุรุษก็ตาม
5. อัลลอฮ์ทรงยุติธรรมอย่างยิ่ง พระองค์จะไม่ลงโทษผู้ใดจนกว่าจะได้ส่งผู้เตือนสติและคำสั่งสอนที่ชัดเจนถึงพวกเขาแล้ว