Сураи Аль-Исра — Оят 70

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بَنِي آدَمَ: фарзандони Одам, яъне тамоми инсонҳо.
• كَرَّمْنَا: гиромӣ доштем, иззату шараф ато кардем.
• حَمَلْنَاهُمْ: онҳоро бардоштем, воситаи ҳамл фароҳам кардем.
• الطَّيِّبَاتِ: чизҳои покизаву ҳалол ва лаззатбахш.
• فَضَّلْنَاهُمْ: бартарӣ додем, афзалият бахшидем.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд карда, мефармояд, ки Мо фарзандони Одамро гиромӣ доштем ва ба онҳо шарафу каромат ато кардем. Ин каромат дар он аст, ки ба инсон ақл додем, паёмбаронро ба сӯяшон фиристодем ва тамоми он чи дар коинот аст, барои ӯ муҳайё сохтем. Ҳамчунин воситаҳои ҳаракат дар хушкӣ ва баҳрро барои ӯ муяссар кардем: дар хушкӣ бар чорпоён ва дигар воситаҳо, дар баҳр бар киштиҳо ҳамл мешавад. Ва аз неъматҳои покизаву ҳалол — хӯрокҳо, нӯшокиҳо ва дигар чизҳои лаззатбахш — рӯзӣ додем. Ва ӯро бар бисёре аз махлуқоти худ бартарӣ додем, бартарие бузург. Ин ҳама неъматҳо аз ҷониби Парвардигор аст ва бар инсон воҷиб аст, ки шукри онҳоро ба ҷо оварад ва ба Худои Ягона имон оварад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон дар назди Худованд мақоми баланд дорад ва ин мақом бояд ӯро ба шукргузорӣ ва итоат водор кунад.
• Ҳамаи неъматҳо — ақл, ризқи пок, воситаҳои ҳаракат дар хушкӣ ва баҳр — аз ҷониби Худованд аст ва инсон бояд ҳамеша сипосгузор бошад.
• Ислом дини эҳтиром ба инсон аст; он ба инсон шарафу каромат мебахшад ва ӯро ба сӯи некӣ ва покӣ ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки неъматҳои Худоро қадр донем, аз ҳалолу пок истифода барем ва аз ҳаром парҳез кунем.
• Бартарии инсон бар дигар махлуқот василаи фахр кардан нест, балки василаи масъулият аст — то инсон ба Худои худ наздиктар шавад ва дини ӯро бо некӯӣ пайравӣ кунад.