سورت کهف — آیت 110

د کلمو معناګانې:

• بَشَرٌ: انسان، بشر.
• يُوحَىٰ إِلَيَّ: ما ته د الله له لوري وحي راځي.
• يَرْجُو: هیله لري، تمه لري.
• لِقَاءَ رَبِّهِ: د خپل رب (الله) سره ملاقات (په آخرت کې).
• عَمَلًا صَالِحًا: هغه کار چې د الله له حکم او د رسول الله (صلى الله عليه وسلم) له سنت سره سم وي.
• لَا يُشْرِكْ: شریک نه کړي، شرک ونه کړي.

تفسیر:

اې محمده! ته دې مشرکانو ته ووایه: زه یوازې ستاسو په شان یو انسان یم، نه فرشته یم او نه داسې څوک چې له ستاسو څخه جلا طبیعت ولري. خو فرق دا دی چې الله تعالی ما ته وحي رااستوي، چې ستاسو معبود یوازې یو دی، هغه الله دی، چې هیڅ شریک نه لري. نو څوک چې د خپل رب د ملاقات هیله لري او د هغه له عذابه وېریږي، هغه دې داسې عمل وکړي چې خالص د الله لپاره وي او د هغه له شرع سره سم وي، او دې له خپل رب سره په عبادت کې هیڅوک شریک نه کړي، نه په ښکاره او نه په پټه، نه په ریا او نه په شرک.

فايدې:

1. دا چې رسول الله (صلى الله عليه وسلم) هم بشر و، دا د مسلمانانو لپاره لوی درس دی چې دین د الله له لوري دی، نه د کوم خاص انسان له لوري، او د رسول اطاعت د الله اطاعت دی.
2. د اسلام بنسټ توحید دی؛ یوازې الله ته عبادت کول او له هغه سره هیڅوک شریک نه کول، دا د نجات او د رب د ملاقات د خوښۍ لامل دی.
3. د عمل د قبولیت شرط دوه شیان دي: عمل صالح (د شرع سره سم) او اخلاص (یوازې د الله لپاره). ریا او شرک عمل تباه کوي.
4. هیله او وېره دواړه د عمل محرک دي؛ څوک چې د الله د ملاقات هیله لري، هغه دې په نیکو اعمالو پسې وګرځي، او دا د مسلمان لپاره تر ټولو لوړه هیله ده.
5. دا آیت د اسلام د بشپړتیا ښودنه کوي چې د ایمان او عمل ترمنځ اړیکه روښانه کوي؛ ایمان پرته له عمل نه بشپړېږي، او عمل پرته له اخلاصه نه منل کېږي.