سورت کهف — آیت 109

د کلمو معناګانې:

• مِدَادًا: رنګه، چې پرې ليکل کېږي (دوۍ).
• لَنَفِدَ: ختم به شي، وچ به شي.
• تَنفَدَ: ختم شي، پای ته ورسېږي.
• مَدَدًا: مرسته، زياتوالی، يعني نور سمندرونه هم ورسره مل کړو.

تفسير:

اى محمده! ته ووايه: که د سمندر اوبه رنګه (دوۍ) شي، چې زما د رب کليمې (کلامونه) پرې وليکل شي، نو سمندر به خامخا وچ او ختم شي، مخکې له دې چې زما د رب کليمې ختمې شي. او که مونږ د دې سمندر په شان بل سمندر هم د مرستې لپاره راوړو، نو هغه به هم ختم شي، خو د الله کليمې به هيڅکله ختمې نشي. دا ځکه چې د الله کليمې نه ختمېدونکې دي، ځکه هغه بې پايه حکمتونه، وعده ګانې، او علمونه لري. د الله تعالی صفتِ کلام حقيقي دی، لکه څنګه چې د هغه جلال او کمال ته لايق دی، او د هغه کلامونه نه د سمندرونو په رنګه ختمېږي او نه د نورو شيانو په ذريعه پای ته رسېږي.

فايدې:

• دا آيت مونږ ته د الله تعالی د بې حده علم او حکمت ښکاره کوي، چې د هغه کلامونه او خبرې نه ختمېدونکې دي، نو مونږ بايد د هغه د کتاب (قرآن) د لوستلو او پوهېدو لپاره تل هڅه وکړو.
• دا آيت مونږ ته د الله تعالی د عظمت او لويي احساس راکوي، چې د هغه په مقابل کې د دنيا ټول سمندرونه هم هيڅ شي نه دي.
• دا آيت مونږ ته د قرآن د قدر او ارزښت يادونه کوي، چې دا هغه کتاب دی چې د الله د کلامونو څخه يو کوچنی برخه ده، نو بايد ورته ډېر درناوی او محبت ولرو.
• دا آيت مونږ ته صبر او استقامت ښيي، چې لکه څنګه چې د الله کلامونه نه ختمېږي، همداسې مونږ بايد د الله په لاره کې له هڅو او کوښښونو نه ستړي نشو.