Surah Al-Kahf — Talata 110

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Bashar – tao, nilalang na may laman at dugo.
• Yūḥā ilayya – ipinahahayag sa akin (sa pamamagitan ng anghel na si Jibril).
• Yarjū liqā'a Rabbihi – umaasa sa pagkikita sa kanyang Panginoon (sa Araw ng Pagbangon).
• `Amalan Ṣāliḥan – gawaing mabuti na naaayon sa Batas ng Islam at may dalisay na intensyon.
• Lā yushrik – hindi nagtatambal (sa pagsamba).
• Bi`ibādati Rabbihi – sa pagsamba sa kanyang Panginoon.

Interpretasyon ng Talata:

Sabihin mo, O Muhammad, sa mga mapagsamba sa diyus-diyosan: "Ako ay tao lamang na katulad ninyo – hindi ako isang diyos o may kapangyarihang higit pa sa tao. Subalit natatangi ako sa isang bagay: ipinahayag sa akin ng Allah na ang inyong Diyos na karapat-dapat sambahin ay iisa lamang, walang katambal at walang kapantay. Siya ang nagmamay-ari ng lahat, ang lumikha at nagpapanatili ng lahat ng bagay."

Kaya't sinuman ang naghahangad na makaharap ang kanyang Panginoon sa Araw ng Pagbangon at umaasa sa Kanyang gantimpala, at natatakot sa Kanyang parusa, ay dapat gumawa ng mga mabubuting gawa na naaayon sa ipinag-uutos ng Allah at ng Kanyang Sugo. Ang mga gawang ito ay dapat na dalisay at taos-puso para sa Allah lamang, at hindi dapat magtambal sa pagsamba sa kanyang Panginoon – hindi sa pamamagitan ng pagpapakitang-tao (riya'), pagsamba sa mga diyus-diyosan, o pagsunod sa mga pagnanasa na taliwas sa Kanyang kautusan. Ang sinumang magagawa ito ay makakamit ang ninanais na pagkikita sa Kanyang Panginoon sa Paraiso.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan) ay tao lamang – ito ay nagtuturo sa atin na ang tunay na pagsunod ay sa Allah, hindi sa pagpapadiyos sa mga tao. Ang kanyang halimbawa ay nagpapakita na ang sinumang tao ay maaaring makamit ang mataas na antas ng kabanalan sa pamamagitan ng pagsunod sa Allah.
2. Ang Tawhid (Kaisahan ng Allah) ang pundasyon ng lahat ng mabubuting gawa. Kung wala ang dalisay na paniniwala sa Kaisahan ng Allah, ang lahat ng gawain ay walang kabuluhan.
3. Ang pag-asa sa pagkikita ng Allah ay nagtutulak sa tao na gumawa ng mabuti at umiwas sa kasamaan. Ang pag-asa na ito ay hindi lamang salita kundi dapat na may kasamang konkretong pagkilos.
4. Ang katapatan (Ikhlas) sa pagsamba ay susi sa pagtanggap ng mga gawa. Ang pagpapakitang-tao ay isang uri ng pagtatambal na sumisira sa halaga ng anumang mabuting gawa.
5. Ang talatang ito ay nagbibigay ng pag-asa sa lahat – ang pintuan ng awa ng Allah ay bukas para sa sinumang taos-pusong magsisi at gumawa ng mabuti, anuman ang kanyang nakaraan.