Suurah Al-Kahf — Aayad 110

Macnaha Erayada:

• Bashar: Dad, aadamigii.
• Yuuxaa: Waa la waxyoodaa, waa la soo dejiyaa.
• Yarjuu: Rajaynaya, sugaya, doonaya.
• Khuluus: Daahir, saafi, kaliya Ilaahay loo sameeyo.
• Riyaa: Tusin, isla-weynaan, in dadka la tuso.

Tafsiirka:

Waxaad tiraahdaa (Nabiyow): Waxaan uun ahay dad idinla mid ah, oo aan ahayn malaa'ig ama ilaah. Hase yeeshee waxaa ii soo waxyooday Eebahay inuu yahay Ilaahiinna uun hal Ilaah, oo aan lahayn shariig (la wadaag). Marka qofkii rajaynaya la kulanka Eebihiis (Qiyaamada) oo doonaya abaalmarintiisa, ha sameeyo camal suubban oo ku waafaqsan Shareecada, isagoo u dhawri doona daahirnimada camalka, oo uuna ku xumbayn doonin riyaa iyo sumcad-doon, isla markaana uusan waxba la wadaajinayn cibaadada Eebihiis, midna ha la wadaajin.

Faa'iidooyinka:

1. Dhabnimada Nabiga iyo dhexdhexaadnimadiisa: Nabigu waa dad nala mid ah, taasoo muujinaysa in diintu aysan ahayn wax aan la gaadhi karin, balse ay tahay wax qof kastaa ku dayan karo.
2. Tawxiidka (Midnimada Ilaahay) waa asalka diinta: Ilaahay waa mid kaliya, isagaana uun cibaado loo sameeyaa, taasoo xoojinaysa aasaaska diinta Islaamka.
3. Waa lagama maarmaan in la isku dayo camal fiican: Rajada la kulanka Ilaahay waa inay la socotaa camal suubban, ee ma aha hadal keliya.
4. Ikhlaas (Daahirnimada) waa shuruudda aqbalidda camalka: Camal kuma filna inuu fiicnaado, waa inuu sidoo kale u khuluusnaado Ilaahay, oo aan lagu darin riyaa ama sumcad-doon.
5. Ka fogaanshaha shirk: Shirk waa dembiga ugu weyn, wuxuuna buriyaa camalka, sidaa darteed waa in laga digtoonaadaa si kasta oo ay u yimaaddo.