Сураи Аль-Кахф — Оят 110

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بَشَرٌ — инсон, одамӣ; яъне махлуқи одамӣ, на фаришта ва на чизе дигар.
• يُوحَىٰ إِلَيَّ — ба ман ваҳй карда мешавад; паём аз ҷониби Аллоҳ ба ман оварда мешавад.
• إِلَٰهٌ وَاحِدٌ — маъбуди ягона; танҳо Аллоҳ, ки шарике надорад.
• يَرْجُو — умедвор аст, умед мебандад.
• لِقَاءَ رَبِّهِ — вохӯрӣ бо Парвардигори худ; яъне рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазо.
• عَمَلًا صَالِحًا — амали некӯ; амале, ки ба шариати Аллоҳ мувофиқ бошад.
• وَلَا يُشْرِكْ — ва ширк наоварад; касе дигареро дар ибодат шарик насозад.
• أَحَدًا — ҳеҷ кас, ҳеҷ чизро.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба мардум бигӯяд: «Ман ҳам инсоне монанди шумо ҳастам, на фаришта ва на чизе болотар аз инсон. Танҳо фарқи ман дар он аст, ки ба ман аз ҷониби Парвардигорам ваҳй мерасад, ки маъбуди ҳақиқии шумо танҳо Аллоҳи ягона аст ва ҳеҷ шарике надорад. Пас ҳар касе, ки ба вохӯрӣ бо Парвардигори худ умедвор аст ва аз ҳисоби рӯзи қиёмат метарсад, бояд амали некӯ анҷом диҳад — амале, ки ба шариати Аллоҳ мувофиқ ва барои Ӯ холис бошад, ва дар ибодати Парвардигори худ ҳеҷ касро шарик насозад ва бо амали худ риё накунад».

Ин оят ба мо меомӯзад, ки Паёмбар (с) низ инсон аст ва танҳо тавассути ваҳй аз дигарон фарқ мекунад. Ҳамин тавр, маъбуди ҳақиқӣ танҳо Аллоҳи ягона аст. Ва шарти асосии умедворӣ ба вохӯрӣ бо Аллоҳ ва саодати охират ду чиз аст: амали солеҳ ва ихлос дар ибодат, яъне наовардани ширк.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини тавҳид аст — танҳо Аллоҳро ибодат кардан ва ҳеҷ касро шарики Ӯ насохтан.
• Паёмбар (с) инсон буданашро иқрор мекунад, ки ин боиси фурӯтанӣ ва наздик шудани дилҳо ба ӯ мегардад; ҳар кас метавонад ба ӯ пайравӣ кунад, зеро ӯ ҳам инсон аст.
• Умедворӣ ба вохӯрӣ бо Аллоҳ ва тарс аз рӯзи қиёмат бояд ба амали некӯ ва ихлос дар ибодат оварда расонад, на танҳо гуфтор.
• Амали некӯ бояд ба шариат мувофиқ бошад; амале, ки ба шариат мувофиқ набошад, қабул намешавад.
• Ихлос шарти асосии қабули амал аст; риё ва худнамоӣ дар ибодат амалро барбод медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дин осон ва равшан аст: тавҳид, амали солеҳ ва ихлос — ҳамин се чизи асосӣ барои наҷот ва саодат дар дунё ва охират.
• Ҳар касе хоҳиши вохӯрӣ бо Аллоҳ ва биҳиштро дорад, бояд ҳамин роҳро пеша гирад: амали солеҳ ва дурӣ аз ширк. Ин роҳ барои ҳама кушода аст ва ҳар инсоне метавонад онро тай кунад.