Sura Al-Kahf — Werset 110

Znaczenie słów:

• Buszr (بشر) — człowiek, istota ludzka.
• Jūḥā ilayya (يُوحَىٰ إِلَيَّ) — zostało mi objawione.
• Yarjū liqā'a rabbihi (يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ) — spodziewa się spotkania ze swoim Panem, czyli pragnie Jego nagrody i boi się Jego kary.
• ʿAmalan ṣāliḥan (عَمَلًا صَالِحًا) — czyn zgodny z nakazami Boga i Jego prawem.
• Lā yushrik (لَا يُشْرِكْ) — niech nie nadaje Bogu współtowarzyszy.

Tafsir (wyjaśnienie):

Powiedz, o Proroku, tym, którzy zaprzeczają twojemu posłannictwu: „Ja jestem tylko człowiekiem, takim jak wy — nie mam żadnej boskiej natury ani mocy, która należałaby wyłącznie do Boga. Różnica między mną a wami polega na tym, że Bóg zaszczycił mnie objawieniem, które do mnie dociera. Treścią tego objawienia jest prawda, że wasz Bóg — jedyny, któremu należy oddawać cześć — jest Bogiem Jedynym, bez żadnego współtowarzysza. Nie ma innego bóstwa godnego czci poza Nim.

Kto zatem pragnie spotkać swego Pana w Dniu Ostatnim, licząc na Jego nagrodę i obawiając się Jego kary, niech czyni dobre uczynki, które są zgodne z prawem Bożym i przykazaniami religii, oraz niech je wykonuje z czystą intencją, wyłącznie dla Boga. Niech nie miesza do nich żadnej domieszki pokazywania się ludziom (riyā) ani niech nie kieruje żadnej formy czci — jak modlitwa, ofiara czy prośba — do kogokolwiek innego poza Bogiem. Kto spełni te dwa warunki: szczerość wobec Boga i zgodność czynu z Jego prawem, ten osiągnie to, czego pragnie, i spotka swego Pana w najlepszym stanie."

Korzyści płynące z wersetu:

1. Pokora Proroka — Prorok Muhammad (niech Bóg go błogosławi i obdarzy pokojem) został pouczony, aby przedstawić się jako człowiek, co uczy nas pokory i odrzucenia przesadnej czci wobec ludzi, nawet tych najwyższych rangą.
2. Jedność Boga jako fundament wiary — całe posłannictwo proroków sprowadza się do głoszenia jedności Boga, a każdy, kto pragnie szczęścia, musi zacząć od tej prawdy.
3. Warunki przyjęcia dobrych uczynków — czyn jest przyjęty tylko wtedy, gdy jest poprawny (zgodny z nauką islamu) i szczery (wykonany wyłącznie dla Boga). To dwa skrzydła, którymi wznosi się dusza wierzącego.
4. Ostrzeżenie przed obłudą (riyā) — zakaz współczczenia Bogu obejmuje także ukryte formy, jak pokazywanie się przed ludźmi, co psuje wartość czynu i pozbawia go nagrody.
5. Motywacja do działania — nadzieja na spotkanie z Bogiem jest silnym bodźcem do ciągłego doskonalenia się i wytrwania w dobrych uczynkach, nawet gdy nikt nas nie widzi.
6. Łatwość religii — islam nie wymaga od człowieka rzeczy niemożliwych; wystarczy być człowiekiem, który słucha objawienia, wierzy w jednego Boga i czyni dobro — to droga do zbawienia otwarta dla każdego.