Сураи Аль-Кахф — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• لَّٰكِنَّا: ин калима аз "لٰкин" (аммо, вале) ва "ано" (ман) иборат аст, ки дар якҷоягӣ маънои "аммо ман" ё "вале ман"-ро мерасонад.
• هُوَ اللَّهُ رَبِّي: "Ӯ Аллоҳ Парвардигори ман аст".
• أُشْرِكُ: аз решаи "ширк" буда, маънои "шарик қарор додан", "ҳамто сохтан" аст.
• أَحَدًا: "ҳеҷ кас"-ро мерасонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суҳбати марди муъмин бо ҳамроҳи кофираш мебошад. Дар оятҳои пештар он марди кофир бо ғурур ва худписандӣ ба муъмин гуфта буд, ки ман аз ту молу фарзанд бештар дорам ва гумон мекард, ки ҳеҷ гоҳ азоб намебинад. Баъд аз он ки муъмин ба ӯ ҷавоб дод ва ӯро ба ёдоварии Аллоҳ даъват кард, дар ин оят мегӯяд:

"Аммо ман ба гуфтаи ту, ки кофр шуданро нишон медиҳад, қоил нестам. Балки ман мегӯям: Ӯ Аллоҳ Парвардигори ман аст, ки бо неъматҳои худ бар мо тафаззул мекунад, ва ман дар ибодат ҳеҷ касеро шарики Ӯ қарор намедиҳам."

Яъне, муъмин бо фурӯтанӣ ва итминон ба Аллоҳ эълон мекунад, ки Ӯ танҳо Парвардигор ва Парвардигори неъматбахш аст ва ҳеҷ касро дар ибодат шарики Ӯ намесозад. Ин изҳори имон ва тавҳид аст, ки дар муқобили куфру ғурури он марди кофир гуфта шудааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Тавҳид асоси имон аст: Ин оят нишон медиҳад, ки муъмини ҳақиқӣ танҳо Аллоҳро Парвардигор дониста, ҳеҷ касро шарики Ӯ намесозад.
• Фурӯтанӣ дар муқобили ғурур: Муъмин бо фурӯтанӣ ва тавозуъ ба Аллоҳ рӯ меоварад, на бо ғурур ва худписандӣ монанди кофир.
• Эътирофи неъматҳои Аллоҳ: Муъмин эътироф мекунад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Аллоҳ аст ва Ӯ Парвардигори неъматбахш аст.
• Даъват ба ислом бо ахлоқи некӯ: Ин оят намунаи даъвати некӯ ба исломро нишон медиҳад, ки бо сухани нарм ва мантиқи қавӣ анҷом дода мешавад.
• Устувории имон дар муқобили фишор: Муъмин дар муқобили гуфтаҳои кофир ва фишори ӯ имон ва тавҳиди худро устувор нигоҳ медорад.

Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳама ҳол ба Аллоҳ таваккал кунем, танҳо Ӯро Парвардигор бидонем ва ҳеҷ касро шарики Ӯ насозем. Ин роҳи наҷот ва саодат дар дунё ва охират аст.