Сураи Аль-Кахф — Оят 37

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «نُطْفَة»: маниро гӯянд, яъне оби мард, ки аз он инсон офарида мешавад.

— «سَوَّاكَ»: туро дурусту баробар ва комил гардонд, яъне аъзои баданат мутаносиб ва пурра сохт.

— «رَجُلًا»: марди комил, инсони пурра.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суҳбати ду мард хабар медиҳад, ки яке аз онҳо муъмин ва дигаре кофир буд. Муъмин ба ҳамсуҳбати худ, ки дар бораи дунё ва сарватҳои он фахр мекард ва ба қиёмат бовар надошт, рӯ оварда, бо нармӣ ва пандомез гуфт: «Оё ба Худое кофир шудаӣ, ки туро аз хок, сипас аз нутфа (оби мард) офарид ва баъд туро марди комилу баробар гардонд?» Яъне Худованде, ки падари ту Одамро аз хок офарид, сипас наслҳои ӯро аз нутфа ба вуҷуд овард ва дар ниҳоят туро инсони пурра ва солим сохт, чӣ гуна метавонӣ инкор кунӣ? Оё касе, ки қодир аст инсонро аз хок ва нутфа биёфаринад ва ба камол расонад, наметавонад ӯро пас аз марг бозгардонад ва зинда кунад? Ҳамоно ӯ бар ҳама чиз тавоност.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъмати офариниш андеша кунем ва бузургии Худоро дар офариниши инсон бишносем.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки Худое, ки ибтидои офаринишро қудрат дошт, барои зинда кардани мардум дар рӯзи қиёмат низ қодир аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо нармӣ ва хирадмандӣ бо касоне, ки ба Худо бовар надоранд, суҳбат кунем ва онҳоро ба андеша дар бораи офариниш даъват намоем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини андеша ва тафаккур аст ва моро ба шинохти Худо тавассути нишонаҳои офариниш даъват мекунад.

— Ҳамчунин ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худо барои неъмати офариниш ва камоли инсонӣ ташвиқ мекунад.