سوره کهف — آیه 38

معانی کلمات:

• لَّٰكِنَّا: اصل آن «لکنّ أنا» است که به معنای «اما من» میباشد و برای بیان مخالفت با سخن طرف مقابل به کار میرود.
• رَبِّی: پروردگار من، آفریننده و مدبّر من.
• أُشرِک: شریک قرار دادن، همتا و مانند برای خداوند در عبادت قائل شدن.

تفسیر آیه:

این جمله ادامه گفتار مرد مؤمنی است که در برابر سخنان کفرآمیز دوست ثروتمندش ایستادگی میکند. او در پاسخ به آن دوست که با غرور و تکبر، دارایی و قدرت خود را دلیل بر برتری خویش میدانست و منکر معاد و روز جزا شده بود، میگوید: «اما من هرگز سخن تو را که نشانه کفر و ناسپاسی است نمیپذیرم و به آن معتقد نمیشوم. من باور دارم که او — آنکه تو او را انکار میکنی و نعمتهایش را نادیده میگیری — همان الله است که پروردگار من است؛ اوست که مرا آفریده، روزیام داده و تمام نعمتهایی که به من و تو رسیده از فضل اوست. من در عبادت و بندگیام هیچکس و هیچچیز را شریک او قرار نمیدهم و تنها او را میپرستم و تنها از او یاری میجویم.»

این سخن نشاندهنده توحید خالص و ایمان راسخ آن مؤمن است که در برابر وسوسههای دنیا و فخرفروشیهای دوستش، دین و ایمان خود را حفظ کرده و با صراحت و قاطعیت، شرک و کفر را رد میکند.

فواید و پیامهای آیه:

• توحید خالص، اساس ایمان: مؤمن واقعی در هر شرایطی، حتی در برابر دوستان و نزدیکان خود، توحید را فریاد میزند و از هرگونه شرک، حتی شرک خفی، دوری میکند.
• نعمتها را از خدا بدانیم: انسان باید همه نعمتها را از جانب خداوند بداند و در برابر او فروتنی کند، نه اینکه مانند کافران، دارایی خود را مایه تکبر و غرور قرار دهد.
• ایستادگی در برابر فشار محیط: این آیه به ما میآموزد که اگر حتی نزدیکترین افراد ما را به کفر و شرک دعوت کنند، باید با قاطعیت و شجاعت در برابر آنان بایستیم و ایمان خود را حفظ کنیم.
• امید و آرامش در سایه توحید: کسی که تنها خدا را پروردگار خود بداند و به او توکل کند، در برابر سختیها و وسوسهها آرامش دارد و هرگز احساس تنهایی و ناامیدی نمیکند.