Сураи Аль-Кахф — Оят 60

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «فَتَاهُ»: хизматгораш, ки Ҳазрати Мӯсо (а) доим ҳамроҳаш буд ва аз ӯ илм меомӯхт. Номи ӯ Юшаъ ибни Нун буд.

— «لَا أَبْرَحُ»: даст намекашам, бознамеистам, пайваста ҳаракат мекунам.

— «مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ»: ҷои ба ҳам пайвастани ду баҳр — оби ширин ва шӯр.

— «أَمْضِيَ»: меравам, сайр мекунам.

— «حُقُبًا»: замони тӯлонӣ, муддати бисёр дароз.

1. Тафсири оят:

Ва ёд кун, эй Паёмбар, вақте ки Мӯсо (алайҳис-салом) ба хизматгори худ Юшаъ ибни Нун гуфт: «Ман аз ҳаракат бознамеистам ва пайваста роҳ меравам, то ба ҷое бирасам, ки ду баҳр — оби ширин ва оби шӯр — ба ҳам мепайванданд. Ё ин ки роҳро он қадар тӯлонӣ идома медиҳам, ки ба бандаи солеҳ — Хизр (алайҳис-салом) — вохӯрам ва аз ӯ илмеро биомӯзам, ки назди ман нест». Ин изҳори қатъии Мӯсо (а) буд, ки барои омӯхтани илми бештар аз худро аз бандаи солеҳи Худо ҳар ранҷу машаққатро таҳаммул мекунад ва то ба мақсадаш нарасад, даст намекашад. Дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки роҳи дониш ва омӯзиш роҳи сабру талош аст, на роҳи осонӣ ва танбалӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Илмомӯзӣ арзиши бузург дорад; ҳатто паёмбари бузургвор барои ёфтани дониши бештар сафар ва машаққатро қабул мекунад.

— Фурӯтанӣ дар омӯзиш: инсон бояд бипазирад, ки ҳамеша касе ҳаст, ки чизе бештар аз ӯ медонад ва аз ӯ биомӯзад.

— Сабру устуворӣ дар роҳи ҳақ: то расидан ба ҳадаф бояд пайваста кӯшиш кард ва аз душвориҳо натарсид.

— Ҳамроҳии шогирд ва хизматгор дар сафар ва омӯзиш суннати некӯст; инсон метавонад дар ҳамроҳӣ бо дигарон илм ва таҷриба ба даст оварад.

— Қуръон достонҳои зиндагии паёмбаронро бо тарзи омӯзанда нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва ба роҳи некӯ ҳидоят шавем.