Сураи Аль-Кахф — Оят 83

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмишро талаб мекунанд:

• «ذِي الْقَرْنَيْنِ» (Зулқарнайн): подшоҳи солеҳе, ки Худованд ба ӯ дониш, ҳикмат ва қудрат ато карда буд ва заминро дар ихтиёраш қарор дод; ӯро «Зулқарнайн» (соҳиби ду шох) номиданд, зеро ду турраи мӯй дошт.
• «ذِكْرًا» (зикр): ёдоварӣ, хабар ва қиссае, ки аз он панд гирифтан мумкин аст.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар (с.а.с.)-ро мушрикон ва яҳудиён бо мақсади озмоиш ва имтиҳон дар бораи хабар ва қиссаи Зулқарнайн — подшоҳи солеҳе, ки Худованд ба ӯ дониш, ҳикмат ва ҳокимият ато карда буд — мепурсиданд. Худованд ба Пайғамбараш фармуд, ки ба онҳо бигӯ: ман барои шумо қиссае аз хабар ва ҳаёти ӯро хоҳам хонд, ки дар он панд ва ибрат аст, то шумо аз он ёдоварӣ кунед ва ба воситаи он ба роҳи рост ҳидоят ёбед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръони Карим ба саволҳои мардум бо ҳикмат ва воситаи беҳтарин ҷавоб медиҳад ва онҳоро ба андеша ва ибрат гирифтан даъват мекунад.
• Худованд подшоҳони солеҳ ва одилро дӯст медорад ва ба онҳо дониш, ҳикмат ва қудрат ато мекунад; ин барои ҳар мусулмон намунаи ибрат аст, ки дар роҳи некӣ ва адолат кӯшиш кунад.
• Қиссаҳои Қуръонӣ танҳо барои донистан нест, балки барои панд гирифтан ва дар зиндагӣ ба кор бурдан аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва ба ҳар касе, ки бо ихлос ба он рӯ оварад, роҳи рост ва некбахтиро нишон медиҳад.