Сураи Марьям — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «зикр»: ёдоварӣ, баён ва хабар.

— «раҳмат»: марҳамат ва лутфи Худованд.

— «абд»: банда, ки ин ҷо мурод бандаи некӯкори Худост.

— «Закриё»: номи паёмбари Худо, ки дар Қуръон бо сифатҳои некӯ ёд шудааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят оғози сураи Марьям аст ва Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки он чи дар ин сура мехонед, ёдоварии марҳамати Парвардигорат ба бандаи солеҳаш Закриё алайҳис-салом аст. Худо ба ӯ раҳм кард ва дуои ӯро қабул намуд, ҳарчанд ӯ пиру нотавон ва ҳамсараш нозо буд. Ин достон барои он баён мешавад, ки мардум аз он ибрат гиранд ва бидонанд, ки раҳмати Худо аз ҳама сабабҳо болотар аст ва Ӯ ба ҳар чиз тавоност. Ҳамин тавр, ин оят дили бандаро ба умед ба раҳмати Худо ва ба дуою илтиҷо ба Ӯ наздик месозад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худованд бандагони солеҳро дӯст медорад ва онҳоро бо раҳмати худ ёд мекунад.

— Қуръон сарчашмаи ибрат ва панд аст; достонҳои он барои омӯхтан ва ба роҳи рост омадан аст.

— Раҳмати Худо ба бандагони некӯкор наздик аст ва ҳеҷ гоҳ аз он ноумед набояд шуд.

— Дуои бандаи солеҳ, ҳатто дар пирӣ ва нотавонӣ, беҷавоб намемонад.

— Ёдоварии неки бандагони солеҳ дар Қуръон моро ба пайравӣ аз онҳо ва дӯст доштани роҳи онҳо тарғиб мекунад.