Сураи Марьям — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• إِذْ — ҳангоме ки, вақте ки.
• نَادَىٰ — нидо кард, дуо кард, фарёд зад.
• رَبَّهُ — Парвардигори худро.
• نِدَاءً — нидо, дуо, хитоб.
• خَفِيًّا — пинҳонӣ, оҳиста, ниҳонӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз сураи Марям аст ва дар он Худованд аз дуои пинҳонии бандаи солеҳи Худ — Закариё (алайҳис-салом) — хабар медиҳад. Ӯ Парвардигори худро бо нидои пинҳонӣ ва оҳиста дуо кард, на бо овози баланд ва на барои нишон додан ба мардум. Дуои ӯ дар дили шаб, дар ҷои ибодат ва дар ҳолати пурраи ихлос ба Худо буд.

Ҳикмати пинҳонӣ дуо кардан дар он аст, ки ин гуна дуо барои иҷобат наздиктар аст. Зеро дуои пинҳонӣ аз риё ва худнамоӣ пок аст, ихлос дар он комилтар мешавад ва банда танҳо ба Худованд рӯ меоварад. Ҳамчунин дуои оҳиста ва пинҳонӣ нишонаи адаб ва фурӯтанӣ дар пешгоҳи Парвардигор аст ва дили дуокунандаро бештар ба Худо наздик мегардонад.

Закариё (алайҳис-салом) бо ин дуои пинҳонии худ аз Худованд фарзанди пок ва вориси солеҳ талаб кард, ва Худованд дуои ӯро иҷобат намуд. Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дуо ихлосро риоя кунем ва бо дили пок ва оҳиста ба Худованд рӯ оварем.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Дуо кардан ба Худованд яке аз бузургтарин ибодатҳост ва банда бояд ҳамеша ба Парвардигори худ рӯ оварад.
• Дуои пинҳонӣ ва оҳиста аз дуои ошкоро беҳтар аст, зеро аз риё дур аст ва ихлос дар он бештар аст.
• Худованд дуои бандагони солеҳи Худро мешунавад ва иҷобат мекунад, ҳатто агар он дуо дар дили шаб ва пинҳонӣ бошад.
• Дар дуо бояд фурӯтанӣ ва адабро риоя кард ва танҳо ба Худо таваккул намуд.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки роҳи наздикӣ ба Худо аз роҳи ихлос ва дуои пинҳонӣ мегузарад, ва ин роҳ барои ҳар бандаи муъмин кушода аст.