Сураи Марьям — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «عَبْدُ اللَّهِ»: бандаи Худо, яъне бандагии Худовандро эътироф кардан.

— «آتَانِيَ»: ба ман ато кард, ба ман дод.

— «الْكِتَابَ»: китоб, ки дар ин ҷо мақсад Инҷил аст.

— «وَجَعَلَنِي»: ва маро гардонд, маро қарор дод.

— «نَبِيًّا»: паёмбар, касе ки аз ҷониби Худо хабар мерасонад.

1. Тафсири оят:

Исо (алайҳис-салом) дар гӯҳвора, ҳангоме ки ҳанӯз кӯдаки ширмак буд, ба сухан даромад ва гуфт: «Ман бандаи Худо ҳастам. Ӯ ба ман Китоб — яъне Инҷил — ато кардааст ва маро паёмбар гардонидааст.» Ин суханон аз ҷониби Исо (алайҳис-салом) эътирофи бандагӣ ба Худованд буд, то мардум ӯро худо напарастанд. Худованд ба ӯ дар хурдсолӣ Инҷилро ато кард ва ӯро паёмбар қарор дод, гарчанде ки ҳанӯз кӯдак буд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки маънои «ба ман Китоб ато кард ва маро паёмбар гардонд» он аст, ки Худованд ӯро дар оянда, вақте ки ба синни калонӣ расад, соҳиби Китоб ва паёмбар хоҳад гардонд. Ҳар ду маъно ба қудрати бепоёни Худованд ишора мекунад, ки ӯ метавонад кӯдаки дар гӯҳвораро ба сухан оварад ва ба ӯ китобу паёмбарӣ ато кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Исо (алайҳис-салом) бандаи Худо буд, на худо ва на фарзанди Худо. Ин бовари поки тавҳидро дар дилҳо мустаҳкам мекунад.

— Худованд қудрат дорад, ки мӯъҷизаҳои бузург нишон диҳад, аз ҷумла ба сухан даровардани кӯдаки ширмак. Ин ба имон ва яқини инсон меафзояд.

— Қуръон ҳатто суханони Исо (алайҳис-салом)-ро дар гӯҳвора нақл мекунад, ки ин далели ростӣ ва эъҷози Қуръон аст.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки ҳамаи паёмбарон бандаи Худо буданд ва танҳо Худованд сазовори ибодат аст.

— Ҳикояти Исо (алайҳис-салом) дар Қуръон дилҳоро ба ислом ҷалб мекунад, зеро Қуръон паёмбаронро бо эҳтиром ва покӣ ёд мекунад ва роҳи ростро нишон медиҳад.