سوره مریم — آیه 30

معانی کلمات:

• عبد الله: بندهی خدا، کسی که کاملاً تسلیم فرمان خداوند است.
• آتانی: به من عطا کرده است.
• الکتاب: کتاب آسمانی (در اینجا منظور انجیل است).
• جعلنی: مرا قرار داده است.

تفسیر آیه:

حضرت عیسی علیهالسلام در حالی که نوزادی در گهواره بود و شیر مینوشید، به سخن آمد و در پاسخ به تهمتهای قوم خود که به مادرش حضرت مریم نسبت ناروا میدادند، فرمود: «من بندهی خدایم». او با این جمله، نخست عبودیت و بندگی خود را در برابر خداوند اعلام کرد تا کسی گمان نبرد که او خداست یا فرزند خداست. سپس فرمود: «خداوند به من کتاب آسمانی یعنی انجیل را عطا کرده است و مرا پیامبر قرار داده است». این سخن در حالی بود که او هنوز کودکی شیرخوار بود، اما خداوند به او مقام نبوت و درک و فهم کامل عطا کرده بود تا معجزهای آشکار برای مردم باشد. برخی مفسران نیز گفتهاند که منظور او این بوده که خداوند در آینده به من کتاب خواهد داد و مرا پیامبر خواهد ساخت، اما به هر حال این سخن نشاندهندهی مقام والای او و تأیید نبوتش از جانب خداوند است.

فواید و درسهای آیه:

1. تواضع و بندگی: نخستین کلام حضرت عیسی علیهالسلام اعلام عبودیت بود؛ این درس بزرگی است که حتی پیامبران اولوالعزم نیز بندگان خدا هستند و هیچ کس حق ندارد خود را شریک خداوند یا فرزند او بداند.
2. معجزه و قدرت خداوند: سخن گفتن نوزاد در گهواره، نشانهای از قدرت بیپایان خداوند است که میتواند در هر شرایطی ارادهی خود را جاری کند و این ایمان ما را به عظمت پروردگار تقویت میکند.
3. دفاع از پاکدامنی: این آیه نشان میدهد که خداوند هرگز بندگان مخلص خود را تنها نمیگذارد و در سختترین لحظات، از آنها دفاع میکند؛ همانگونه که حضرت مریم را با معجزهی سخن گفتن فرزندش یاری کرد.
4. اهمیت کتاب و نبوت: خداوند به بندگان برگزیدهی خود کتاب و رسالت عطا میکند تا راه هدایت را به مردم نشان دهند؛ این امر ما را به تمسک به قرآن کریم و پیروی از پیامبران تشویق میکند.