سوره مریم — آيت 30

1) لفظن جي معنيٰ ۽ وضاحت:

• عَبْدُ اللَّهِ: الله جو ٻانهو ۽ غلام.
• آتَانِيَ الْكِتَابَ: مون کي ڪتاب عطا ڪيائين (يعني انجيل).
• وَجَعَلَنِي نَبِيًّا: ۽ مون کي نبيءَ طور مقرر ڪيائين.

2) آيت جي تفسير:

حضرت عيسىٰ عليه السلام پنهنجي ماءُ مريم عليہا السلام جي هنج ۾ هڪ ننڍڙو ٻار هوندي به ماڻهن سان ڳالهايو ۽ فرمايائين ته: بيشڪ آءٌ الله جو ٻانهو آهيان، ۽ اهو ئي منهنجي سڀ کان وڏي سڃاڻپ آهي. الله تعاليٰ مون کي ڪتاب يعني انجيل عطا ڪيو آهي ۽ مون کي پنهنجي نبيءَ طور مقرر ڪيو آهي. اهو ٻار هوندي به عقل ۽ سمجهه ۾ وڏن ماڻهن جهڙو هو، ۽ اهو سڀ ڪجهه الله جي خاص قدرت ۽ عنايت سان ٿيو. ڪن مفسرن چيو آهي ته هن جو مطلب اهو آهي ته الله تعاليٰ مون کي اڳتي هلي ڪتاب ڏيندو ۽ نبي بڻائيندو، يعني اهو واعدو ۽ فيصلو اڳ ۾ ئي ٿي چڪو هو. حضرت عيسىٰ عليه السلام جي سڀ کان پهرين ڳالهه پنهنجي بندگيءَ جو اقرار هو، ته جيئن ڪو به کيس الله جو پٽ يا معبود نه سمجهي، بلڪه هو هڪ الله جو ٻانهو ۽ سندس نبي هو.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• الله تعاليٰ جي قدرت بيحد آهي؛ هو ٻار کي به اهڙي طاقت ۽ عقل ڏئي سگهي ٿو جو هو وڏن ماڻهن سان ڳالهائي ۽ پنهنجي نبوت جو اعلان ڪري.
• سڀ کان وڏو اعزاز ۽ سڃاڻپ الله جي بندگيءَ ۾ آهي؛ حضرت عيسىٰ عليه السلام پنهنجي معجزي کان اڳ پنهنجي بندگيءَ جو اقرار ڪيو.
• نبوت ۽ ڪتاب الله جي خاص عطا آهي، جنهن کي هو جنهن کي چاهي ۽ جڏهن چاهي عطا ڪري ٿو.
• اهو سبق آهي ته انسان کي هميشه پنهنجي حقيقت يعني بندگيءَ کي وساري نه ڇڏڻ گهرجي، ۽ الله جي ڏنل نعمتن تي شڪر ادا ڪرڻ گهرجي.
• قرآن مجيد ۾ اهڙا واقعا بيان ٿيل آهن جيڪي دلين کي ايمان ۽ يقين سان ڀري ڇڏيندا آهن ۽ انسان کي الله جي وحدانيت ۽ قدرت تي غور ڪرڻ جي دعوت ڏيندا آهن.