Сураи Марьям — Оят 29

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَأَشَارَتْ: пас ишора кард.
• الْمَهْدِ: гаҳвора, ҷое ки кӯдаки ширмак хобонда мешавад.
• صَبِيًّا: кӯдаки хурдсол, тифл.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Марям (алайҳассалом) ба сӯи гаҳвора ишора кард, то мардум бо фарзанди навзодаш Исо (алайҳиссалом) сухан гӯянд ва ӯ худ ба онҳо ҷавоб диҳад, қавми вай бо тааҷҷуб ва инкор гуфтанд: «Чӣ гуна мо бо кӯдаке сухан гӯем, ки ҳанӯз дар гаҳвора аст ва шир медиҳад?» Онҳо инро аз рӯи одати маъмули худ ғайриимкон мешумурданд ва гумон карданд, ки Марям бо онҳо масхара мекунад. Вале ин амри Худованд буд, то мӯъҷизаи бузург зоҳир шавад ва покии Марям собит гардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованди Таъоло бар ҳар чиз тавоност ва ҳатто кӯдаки ширмакро ба сухан оварда метавонад; ин мӯъҷиза имонро дар дилҳо қавӣ мегардонад.
• Покии Марям (алайҳассалом) ва ростқавлии вай бо сухани Исо (алайҳиссалом) дар гаҳвора собит шуд, ки ин барои ҳамаи мӯъминон дарси ибрат аст.
• Ислом дини ростӣ ва равшанӣ аст; ҳангоми шубҳа ва таҳаммул, Худо роҳи ҳалро нишон медиҳад ва бандагони солеҳро танҳо намегузорад.
• Ин ҳодиса ба мо меомӯзад, ки ба қудрати Худо бовар кунем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем, зеро ҳеҷ чиз барои Ӯ душвор нест.