Сураи Аль-Бакара — Оят 126

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• بَلَدًا: шаҳр, сарзамин.
• آمِنًا: бехатар, дар амон.
• الثَّمَرَاتِ: меваҳо, ҳосилҳо.
• أُمَتِّعُهُ: баҳраманд месозам, баҳра медиҳам.
• أَضْطَرُّهُ: маҷбур месозам, водор мекунам.
• الْمَصِيرُ: бозгаштгоҳ, ҷойи ниҳоӣ.

1. Тафсири оят:

Ва ёд кун, эй Паёмбар, он гоҳ ки Иброҳим (алайҳис-салом) дар дуо ба Парвардигораш гуфт: «Эй Парвардигори ман, ин ҷойро шаҳри бехатар гардон, то сокинонаш дар амон бошанд, ва аҳли онро аз меваҳои гуногун рӯзӣ деҳ». Иброҳим ин дуоро кард, зеро он водӣ замини кишт надошт ва аз неъматҳои зироат холӣ буд. Сипас ӯ дар дуояш гуфт: «Ин рӯзиро ба касоне аз аҳли он бидеҳ, ки ба Аллоҳ ва рӯзи охират имон овардаанд». Аллоҳи таъоло дар посух гуфт: «Ва ҳар ки аз онҳо куфр варзад, Ман низ дар дунё ба ӯ баҳраи андаке медиҳам ва ӯро аз лаззатҳои дунё баҳраманд месозам, то ҳуҷҷат бар ӯ тамом шавад, баъд дар охират ӯро ба маҷбурӣ ба сӯи азоби оташи дӯзах меронам, ва ин бозгаштгоҳ бад аст». Пас Аллоҳ ризқро ба ҳамаи мардум — мӯъмин ва кофир — ваъда додааст, аммо онро ба камӣ тавсиф кард, зеро баҳраи дунё дар ҳақиқат андак ва гузаро аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дуои анбиё барои некии мардум ва ободонии сарзамин аст ва дуои Иброҳим намунаи дуои хайр барои ҷомеа мебошад.
• Аллоҳ ризқу рӯзии бандагонашро кафолат додааст, ҳам мӯъмин ва ҳам кофир, аммо ризқи дунё гузаро ва андак аст ва бояд ба он дилбастагӣ накард.
• Имон ба Аллоҳ ва рӯзи охират сабаби баҳрамандӣ аз неъматҳои ҳақиқӣ ва ҷовидонӣ мегардад.
• Оқибати куфр ва ношукрӣ ба сӯи азоби дӯзах мебарад, ва ин бозгаштгоҳи бад аст, пас бояд аз он бипарҳезем.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ, дуо барои хайри ҷомеа ва умедворӣ ба раҳмати Аллоҳ тарғиб мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад.