સૂરા અલ-બકરા — આયત 126

1. આયતમાં આવતા કેટલાક શબ્દોના અર્થ:

• وَإِذْ: અને યાદ કરો તે સમયને.
• بَلَدًا آمِنًا: એવું શહેર જ્યાં શાંતિ અને સલામતી હોય, જ્યાં કોઈને ડર ન હોય.
• الثَّمَرَاتِ: ફળો, એટલે કે ખેતી અને બગીચાની ઉપજો.
• أُمَتِّعُهُ: હું તેને થોડો સમય સુખ-સુવિધા આપીશ.
• أَضْطَرُّهُ: હું તેને મજબૂરીપૂર્વક લઈ જઈશ.
• بِئْسَ الْمَصِيرُ: ખૂબ જ ખરાબ છે તે અંતિમ ઠેકાણું.

1. આયતનો તફસીર (સરળ સમજૂતી):

હે નબી! યાદ કરો તે વખતને જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અ.સ.)એ અલ્લાહ પાસે દુઆ કરી અને કહ્યું: "ઐ મારા રબ! આ જગ્યાને (મક્કાને) એક શાંતિપૂર્ણ અને સલામત શહેર બનાવ, અને અહીંના લોકોને ફળો-ઉપજોમાંથી રોજી આપ." પછી ઇબ્રાહીમ (અ.સ.)એ આ રોજીને ખાસ તે લોકો માટે માંગી જેઓ અલ્લાહ અને કયામતના દિવસ પર ઈમાન લાવે. ત્યારે અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: "જે કાફિર થઈ જાય તેને પણ હું દુનિયામાં થોડો સમય રોજી અને સુખ આપીશ, પછી આખિરતમાં હું તેને મજબૂરીપૂર્વક જહન્નમના અઝાબ તરફ લઈ જઈશ. અને તે ખૂબ જ ખરાબ ઠેકાણું છે."

આમાં એ સમજ મળે છે કે અલ્લાહ તઆલા દુનિયામાં મુમિન અને કાફિર બંનેને રોજી આપે છે, પરંતુ દુનિયાની આ રોજી અને સુખ ખૂબ જ થોડા સમય માટે છે. આખિરતમાં સાચો અને કાયમી ઈનામ ફક્ત મુમિનો માટે છે, જ્યારે કાફિરોનું અંતિમ ઠેકાણું જહન્નમ છે, જે ખૂબ જ ખરાબ છે.

1. આ આયતમાંથી મળતા ફાયદા અને શીખ:

• અલ્લાહ તઆલા પોતાના નબી ઇબ્રાહીમ (અ.સ.)ની દુઆ કબૂલ કરે છે, જે દર્શાવે છે કે સાચા દિલથી કરેલી દુઆ અલ્લાહ પાસે વ્યર્થ જતી નથી.
• અલ્લાહ તઆલા દુનિયામાં દરેકને — મુમિન હોય કે કાફિર — રોજી આપે છે. આ તેની રહેમત અને ઈન્સાફની નિશાની છે.
• દુનિયાની જિંદગી અને તેની સુખ-સુવિધાઓ ખૂબ જ થોડા સમય માટે છે. આપણે તેનાથી ધોકો ન ખાઈએ, પરંતુ આખિરતની કાયમી જિંદગી માટે તૈયારી કરીએ.
• ઈમાન લાવવું અને અલ્લાહ તઆલા તથા કયામતના દિવસ પર યકીન રાખવું — આ જ સાચી કામયાબીની ચાવી છે.
• જહન્નમનો અઝાબ ખૂબ જ ભયાનક છે, અને તે ખરાબમાં ખરાબ ઠેકાણું છે. આપણે અલ્લાહ પાસે તેનાથી બચવાની દુઆ કરવી જોઈએ.
• આ આયત આપણને શીખવે છે કે અલ્લાહની રહેમત અને ન્યાય બંને પર ભરોસો રાખવો, અને દુનિયાની થોડીક ચીજો માટે આખિરતની કાયમી નેઅમતોને ગુમાવવી નહીં.