Surja El-Bekare — Ajet 128

Kuptimet e fjalëve:

• Muslimë (مُسْلِمَيْنِ): Të nënshtruar ndaj Allahut, të bindur dhe të përulur para urdhrave të Tij.
• Umet (أُمَّةً): Një grup njerëzish, një bashkësi.
• Menasik (مَنَاسِكَنَا): Ritualet dhe praktikat e adhurimit, veçanërisht ato të haxhit.
• Tevvab (التَّوَّابُ): Ai që i pranon pendimet e robërve të Tij dhe i fal ata.

Tefsiri i Ajetit:

Ibrahimi dhe Ismaili, paqja qoftë mbi ta, iu drejtuan Zotit me lutje të përulura, duke i kërkuar Atij që t'i bëjë ata të dy të nënshtruar ndaj Tij, të bindur ndaj urdhrave të Tij dhe të pastër nga çdo lloj idhujtarie. Ata nuk kërkuan vetëm për veten e tyre, por edhe për pasardhësit e tyre, duke lutur që prej tyre të dalë një bashkësi e tërë që i nënshtrohet Allahut, e bindur ndaj Tij dhe që e adhuron Atë vetëm.

Më pas, ata i kërkuan Allahut t'i mësojë ata ritualet e adhurimit dhe mënyrën e saktë të kryerjes së haxhit, sepse ata donin ta adhuronin Atë në mënyrën më të përsosur. Në fund, ata kërkuan falje për gabimet dhe mangësitë e tyre, duke e ditur se Allahu është Ai që i pranon pendimet e robërve të Tij dhe është i mëshirshëm me ta.

Kjo lutje tregon përulësinë e tyre të thellë dhe vetëdijen se çdo e mirë vjen nga Allahu, qoftë në udhëzim, në mësim ose në falje.

Përfitimet nga Ajeti:

• Lutja për veten dhe për pasardhësit është një praktikë e lavdërueshme, sepse tregon kujdesin për brezat e ardhshëm dhe dëshirën që ata të jenë të udhëzuar në rrugën e drejtë.
• Adhurimi duhet të bëhet me dije dhe sipas mënyrës së mësuar nga Allahu, prandaj kërkimi i dijes për ritualet e adhurimit është i domosdoshëm.
• Njeriu, sado i devotshëm qoftë, ka nevojë për pendim dhe kërkim faljeje, sepse përsosmëria i takon vetëm Allahut.
• Emrat e Allahut "Et-Tevvab" dhe "Er-Rrahim" i japin shpresë besimtarit se pendimi i tij pranohet dhe mëshira e Allahut e përfshin atë, sado i madh të jetë gabimi.