Suurah Al-Baqarah — Aayad 128

Macnaha ereyada:

• مُسْلِمَيْنِ: Labada nadi ah ee isu dhiibay Eebe, kuna khushuucsan amarkiisa.
• أُمَّةً: Jaaliyad ama koox dad ah.
• مَنَاسِكَنَا: Cibaadooyinkayaga, gaar ahaan manasikda Xajka iyo Cumrada.
• تُبْ عَلَيْنَا: Naga aqbal toobadda, oo noo dhaaf gafafka.

Tafsiirka:

Nabi Ibraahim iyo Nabi Ismaaciil (CS) waxay Eebe ka baryeen inuu iyaga ka dhigo labo Muslim oo isu dhiibay, kuwaas oo u khushuucsan amarkiisa, kuna toosnaada cibaadadiisa, isla markaana ka dhigo faraca iyo caruurtooda jaaliyad Muslim ah oo u hogaansan Eebe, kuna cibaadaysan isaga kaliya. Waxayna Eebe ka codsadeen inuu baro iyaga manasikda Xajka iyo cibaadooyinka kale, si ay ugu cibaadeystaan si sax ah oo ku habboon. Waxayna Eebe weyddiisteen inuu ka aqbalo toobaddooda oo u dhaafo gafafkooda iyo waxa ay ku gaabiseen cibaadadiisa, maxaa yeelay Eebe waa kan aqbala toobadda addoomadiisa, wuuna u naxariistaa.

Faa'iidooyin laga qaadan karo aayadda:

1. Baryada Eebe waa astaanta Nebiyada: Xataa Nebiyada oo ah kuwa ugu fiican dadka, waxay Eebe weyddiisteen inuu ku xakimeeyo Islaamka, taasoo muujinaysa in noloshu ay tahay mid joogto ah oo u baahan cusboonaysiin iyo degganaansho Eebe.
2. Walaaca ku saabsan carruurta: Nebiyadu waxay Eebe u baryeen carruurtooda inay ahaadaan umad Muslim ah, taasoo ina baraysa in waalidku ay saaran yihiin masuuliyad weyn oo ah barbaarinta carruurtooda diinta iyo akhlaaqda.
3. Barashada cibaadada waa lama huraan: Baryada "أَرِنَا مَنَاسِكَنَا" waxay ina baraysaa in aan cibaadada ku filneyn in la sameeyo, laakiin waa in la barto sida saxda ah ee loo sameeyo, taasoo ku tusinaysa muhiimadda ay leedahay barashada diinta.
4. Toobaddu waa albaabka naxariista: Eebe wuxuu yahay "التَّوَّابُ الرَّحِيمُ" - kan aqbala toobadda oo naxariista. Tani waxay siisaa rajo dhammaan dadka, iyadoo muujinaysa in aanay jirin cid ka quusta naxariista Eebe, ilaa uu toobadkeedu run yahay.
5. Islaamku waa diin dhammaystiran: Aayaddu waxay ku jidaynaysaa in Islaamku uu ka kooban yahay caqiido, cibaado, akhlaaq, iyo dhammaan arrimaha nolosha, taasoo muujinaysa in diintu ay tahay mid ku habboon dhammaan wakhtiyada iyo meelaha.