Сураи Аль-Бакара — Оят 155

1. Маъонии калимаҳои муҳим:

• وَلَنَبْلُوَنَّكُم — «ва ҳатман шуморо озмун мекунем», яъне санҷишу имтиҳон мекунем.
• بِشَيْءٍ — «бо чизе», яъне бо андозае, на бо ҳама чиз.
• الْخَوْفِ — «тарс», яъне хавфу ҳарос аз душман.
• الْجُوعِ — «гуруснагӣ», яъне қаҳтӣ ва камшавии ризқ.
• نَقْصٍ — «камӣ, коҳиш».
• الْأَمْوَالِ — «амвол, молу дунё».
• الْأَنفُسِ — «ҷонҳо», яъне марг ё шаҳодат.
• الثَّمَرَاتِ — «меваҳо», яъне ҳосили зироат ва боғҳо.
• وَبَشِّرِ — «ва хушхабар деҳ».
• الصَّابِرِينَ — «сабркунандагон», яъне онҳое, ки дар баробари балоҳо сабр мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба бандагони худ хабар медиҳад, ки онҳоро бо анвои гуногуни озмоишҳо месанҷад, то равшан шавад, ки кӣ фармонбардор аст ва кӣ гуноҳкор. Ин озмоишҳо бо андозае аз тарс аз душман, гуруснагӣ ва қаҳтӣ, камшавии молу дунё ба воситаи зиён ё машаққати ба даст овардани он, камшавии ҷонҳо бо сабаби бемориҳо, офатҳо ё шаҳодат дар роҳи Аллоҳ, ва камшавии меваҳо ва ҳосили зироат ба сабаби хушксолӣ ё фасод мебошанд. Ин ҳама барои он аст, ки бандагони ҳақиқӣ аз дурӯғгӯён ҷудо шаванд ва сабру таҳаммули онҳо зоҳир гардад. Сипас Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки сабркунандагонро ба хушхабар шод гардонад — хушхабари наҷоти дунё ва мукофоти бузург дар охират, ки ҳамоно ин сабр сабаби фараҳу хушҳолӣ ва пирӯзӣ мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки озмоишҳо қисми ҷудонашавандаи ҳаёти дунё ҳастанд ва ҳеҷ кас аз онҳо эмин нест.
• Аллоҳ бандагони худро на барои азобу шиканҷа, балки барои поксозӣ ва баланд бардоштани дараҷаҳои онҳо озмун мекунад.
• Сабр калиди наҷот ва сабаби хушхабар аст; касе ки дар баробари балоҳо сабр кунад, Аллоҳ ӯро дӯст медорад ва мукофоти бузург медиҳад.
• Ин оят ба мусулмонӣ умед мебахшад, ки ҳар машаққату душворӣ дар ин дунё гузаро аст ва барои сабркунандагон оқибати некӯ дар пеш аст.
• Ин оят моро ба сӯи таваккул ба Аллоҳ, устуворӣ дар имон ва ёд кардани Аллоҳ дар ҳангоми балоҳо ҳидоят мекунад, то дилҳо ором гиранд ва аз раҳмати Аллоҳ ноумед нашаванд.