Сураи Аль-Бакара — Оят 49

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَجَّيْنَاكُم — шуморо наҷот додем, раҳонидем.
• آلِ فِرْعَوْنَ — хонадон, пайравони фиръавн ва ҳаводорони ӯ.
• يَسُومُونَكُمْ — шуморо гирифтори мекарданд, мечашониданд.
• سُوءَ الْعَذَابِ — бадтарин ва сахттарин азоб.
• يُذَبِّحُونَ — сармебуриданд, куштани зиёдро ифода мекунад.
• يَسْتَحْيُونَ — зинда мегузоштанд.
• بَلَاءٌ — имтиҳон, озмоиш; баъзан ба маънои неъмат ҳам меояд.
• عَظِيمٌ — бузург, азим.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба фарзандони Исроил хотиррасон мекунад, ки чӣ гуна неъмати бузурги Худро ба онон арзонӣ дошт. Ӯ онҳоро аз дасти фиръавн ва пайравонаш наҷот дод, ки онҳо ба фарзандони Исроил сахттарин азобро мечашониданд. Онҳо писарони онҳоро сармебуриданд, то ки насл ва қувваи онҳо боқӣ намонад, ва духтаронашонро зинда мегузоштанд, то ки ба хизмат ва хорӣ гирифтор шаванд. Ин корҳо нишонаи ниҳояти зулм ва хорсозии онҳо буд. Дар ин наҷот ва раҳоӣ аз дасти фиръавн барои шумо имтиҳони бузург аз ҷониби Парвардигоратон буд, то ки шукргузорӣ кунед ва неъмати Ӯро ба ёд оред. Ин озмоиш ҳам метавонад ба маънои сахтӣ ва машаққат бошад, ки бо сабр озмуда мешавед, ва ҳам ба маънои неъмат ва раҳоӣ, ки бо шукр озмуда мешавед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ бандагони худро дар лаҳзаҳои сахтӣ танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.
• Ёдоварии неъматҳои гузашта воситаи афзун шудани шукр ва имони инсон аст.
• Сабр бар озору машаққат сабаби раҳоӣ ва баракат мегардад.
• Ҳар имтиҳон — хоҳ сахтӣ бошад, хоҳ осонӣ — воситаи наздик шудан ба Аллоҳ ва шинохтани қудрати Ӯст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба таърихи гузаштагон назар кунем ва аз он ибрат гирем, то ки дар роҳи ҳаққонӣ устувор бимонем.