Сураи Та Ха — Оят 131

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ: чашмони худро дароз накунӣ, яъне бо ҳавас ва орзу ба чизе нигоҳ накунӣ.
• مَتَّعْنَا: неъмат додем, баҳраманд кардем.
• أَزْوَاجًا: гурӯҳҳо, навъҳо, синфҳо.
• زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا: гулҳо ва зебоии зиндагии дунё, яъне зинат ва дурахшиши он.
• لِنَفْتِنَهُمْ: то онҳоро озмоиш кунем ва биёзмоем.
• وَرِزْقُ رَبِّكَ: рӯзии Парвардигори ту, ки подоши Ӯ дар охират аст.
• خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ: беҳтар ва пойдортар аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба он чизҳое, ки Мо ба гурӯҳҳое аз кофирон ва мухолифон додаем, бо чашми ҳавас ва орзу нигоҳ накун. Инҳо зебоӣ ва дурахшиши зиндагии дунё ҳастанд, ки Мо онҳоро барои озмоиш ба онҳо додаем, то биёзмоем, ки оё шукр мекунанд ё ғофил мешаванд. Ин неъматҳо гузаранд ва зуд нест мешаванд. Аммо подош ва рӯзии Парвардигори ту, ки ба ту ваъда додааст, беҳтар ва пойдортар аст, зеро он ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва абадӣ аст. Пас, он чи Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст, аз ҳамаи неъматҳои гузарандаи дунё бартар ва арзишмандтар аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба неъматҳои дунёии дигарон бо чашми ҳавас нигоҳ накунем ва дили худро ба онҳо набандад.
• Дунё ҷои озмоиш аст ва ҳар неъмате, ки дар он аст, вақтӣ ва гузаранда аст.
• Подоши Худованд дар охират барои бандагони солеҳ беҳтар ва пойдортар аз ҳамаи лаззатҳои дунё аст.
• Ин оят моро ба сабр ва қаноат ташвиқ мекунад ва ба сӯи охират раҳнамоӣ менамояд.
• Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад, пас бояд ба он бовар дошта бошем ва ба сӯи он кӯшиш кунем.