سوره طه — آیه 20

معانی کلمات:

• فَأَلْقَاهَا: آن را افکند (موسی عصا را بر زمین انداخت).
• حَيَّةٌ: مار زنده و بزرگ.
• تَسْعَىٰ: به سرعت حرکت میکند و میخزد (با جنبش و شتاب راه میرود).

تفسیر آیه:

موسی علیهالسلام طبق فرمان الهی، عصای خود را بر زمین افکند. ناگهان به اذن خداوند آن عصای خشک و بیروح به ماری عظیم و زنده تبدیل شد که با سرعت و چابکی بر روی شکم خود حرکت میکرد و به این سو و آن سو میخزید. این صحنه چنان شگفتانگیز و هراسناک بود که موسی با دیدن آن، از ترس به عقب برگشت و فرار کرد. این واقعه نشاندهنده قدرت بیکران پروردگار است که میتواند در یک چشم به هم زدن، طبیعت اشیا را دگرگون سازد و از چوب خشک، موجودی زنده و متحرک بیافریند. این نخستین معجزه آشکار موسی بود که به او اطمینان داد خداوند او را در برابر فرعون و ستمگران یاری خواهد کرد.

فواید و پیامهای آیه:

• قدرت خداوند محدود به قوانین طبیعت نیست؛ او میتواند هر لحظه معجزهای بیافریند و بندگانش را یاری کند.
• ایمان به خداوند، دل انسان را از ترسهای طبیعی رها میسازد و او را برای رویارویی با دشمنان توانمند میگرداند.
• خداوند برای پیامبران خود، نشانههایی آشکار قرار میدهد تا حقانیت رسالتشان بر همگان روشن شود و دلهای مؤمنان آرام گیرد.
• این آیه به ما میآموزد که در برابر قدرت الهی هیچ چیز غیرممکن نیست؛ پس باید همواره به او توکل کنیم و از یاریاش ناامید نشویم.
• دگرگونی عصا به مار، نمادی از این حقیقت است که خداوند میتواند باطل را به ابزاری برای شکستن طاغوتها تبدیل کند و مؤمنان را از تاریکیها به نور رهنمون سازد.