سوره طہ — آيت 29

1) ڪلمات جي معنيٰ:

• وَزِيرًا: وزير، مددگار، معين، ساٿي ۽ سهڪار ڪندڙ. لفظي معنيٰ آهي اهو شخص جيڪو بادشاهه جو بار کڻي ۽ سندس مدد ڪري.
• أَهْلِي: منهنجو گهر وارو، منهنجو ڪٽنب، منهنجو خاندان.

2) آيت جي تفسير:

حضرت موسيٰ عليه السلام پنهنجي رب کي دعا ڪندي عرض ڪيو ته اي منهنجا رب! مون لاءِ منهنجي ئي ڪٽنب مان هڪ مددگار ۽ سهڪار ڪندڙ مقرر فرما، جيڪو نبوت ۽ رسالت جي ڳري ذميواري ۾ منهنجو ساٿي بڻجي، منهنجي ڪم ۾ منهنجي مدد ڪري، ۽ فرعون ۽ سندس قوم جي سامهون حق جي تبليغ ۾ منهنجو پٺو مضبوط ڪري. حضرت موسيٰ عليه السلام اهو نه گهريو ته ڪو پراوو ماڻهو سندس مددگار بڻجي، بلڪه پنهنجي ڪٽنب مان مددگار گهريائين، ڇاڪاڻ ته ڪٽنب جو فرد وڌيڪ سچو ۽ مخلص ساٿي هوندو آهي، ۽ سندس دل ۾ ساٿ ۽ همدردي زياده هوندي آهي. انهيءَ دعا ۾ حضرت موسيٰ عليه السلام جي عاجزي ۽ الله تي ڀروسو پڻ ظاهر آهي ته هو پنهنجي طاقت تي نه پر الله جي مدد تي ڀاڙيندو هو.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• الله تعاليٰ سان دعا ۽ مناجات ڪرڻ انبياءِ ڪرام جي سنت آهي، ۽ اسان کي به هر ڪم ۾ الله کان مدد گهرڻ گهرجي.
• نيڪ ڪم ۾ ڪنهن نيڪ ساٿي ۽ مددگار جي ضرورت هوندي آهي، تنهنڪري اسان کي به دين جي خدمت لاءِ نيڪ ۽ مخلص ساٿي چونڊڻ گهرجن.
• پنهنجي ڪٽنب ۽ خاندان مان مددگار چونڊڻ بهتر آهي، ڇاڪاڻ ته اهي وڌيڪ مخلص ۽ همدرد هوندا آهن.
• الله تعاليٰ پنهنجي نبي جي دعا قبول فرمائي، جنهن مان معلوم ٿئي ٿو ته الله پنهنجن نيڪ ٻانهن جي دعائن جو ٻڌندڙ ۽ قبول ڪندڙ آهي.
• هي آيت اسان کي سيکاريندي آهي ته ڪنهن به وڏي ۽ ڳري ذميواري کي اڪيلي سر انجام ڏيڻ جي ڪوشش نه ڪجي، بلڪه الله کان مدد ۽ ساٿي گهرجن، ته جيئن ڪم بهتر طريقي سان ۽ مضبوطيءَ سان ٿي سگهي.