Сураи Та Ха — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• اشْدُدْ: қавӣ кун, мустаҳкам намо.
• بِهِ: бо ӯ (яъне бо Ҳорун).
• أَزْرِي: пушт, қувва, тақвият. Дар ин ҷо маънои «пушт ва қувваи ман» аст.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) аз Парвардигори худ хоҳиш мекунад, ки бо бародараш Ҳорун пушташро қавӣ гардонад ва қувваю тавоноияшро афзун созад. Яъне, ӯро ёвари худ қарор диҳад, то дар иҷрои рисолати вазнини паёмбарӣ ва таблиғи даъвати илоҳӣ такягоҳ ва мададгоре дошта бошад. Ин хоҳиш аз фурӯтанӣ ва эҳсоси ниёз ба ёрии Худованд дар Мӯсо (алайҳис-салом) нишона медиҳад; зеро вазифаи даъват ба тавҳид ва муқобила бо Фиръавн кори сахте буд, ки танҳо бо қувваи Худо ва ёрии бародар анҷом додан мумкин буд.

1. Фавоид ва дарсҳо:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар корҳои бузург ва масъулиятҳои вазнин ба Худованд таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.
• Ҳамкорӣ ва ёрии мутақобила дар роҳи некӣ ва даъват ба хайр кори писандида аст; инсон бояд аз ёрии наздикон ва бародарони динӣ баҳра гирад.
• Фурӯтанӣ ва эътирофи ниёз ба ёрӣ аз сифатҳои паёмбарон аст ва моро водор мекунад, ки худро беэҳтиёҷ аз Худо надонем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои иҷрои рисолати динӣ ва хизмат ба ҷомеа бояд қуввату имкониятҳоро дуруст истифода барем ва аз Худо тавфиқ бихоҳем.
• Худованд даъвати бандагони худро мешунавад ва ба онҳо ёрӣ мерасонад; ин умедворӣ ва муҳаббат ба дуо ва наздикӣ ба Парвардигорро дар дилҳо зиёд мекунад.