Сураи Та Ха — Оят 32

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَشْرِكْهُ»: ӯро шарик гардон, яъне ӯро низ дар ин кор ҳамроҳи ман қарор деҳ.
• «أَمْرِي»: кори ман, рисолати ман, он вазифаи бузурге, ки ба ман супорида шудааст.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) дар дуои худ аз Парвардигори худ хоҳиш мекунад, ки бародараш Ҳорунро дар кори рисолат ва таблиғи паёмҳои Осмонӣ шарики ӯ гардонад. Ӯ мехоҳад, ки бародараш низ паёмбар бошад ва дар расондани дастуроти Худованд ба мардум ба ӯ ёрӣ диҳад. Ин хоҳиш аз он сабаб буд, ки вазифаи паёмбарӣ ва даъвати мардум ба сӯи Худо кори сангин аст ва ба ёру мададгор эҳтиёҷ дорад. Ҳамин тавр, Ҳорун (алайҳис-салом) ҳамчун паёмбар ва ҳамкор дар рисолат ба бародараш Мӯсо ҳамроҳ шуд, то ҳар ду якҷоя Худоро тасбеҳ гӯянд, Ӯро ёд кунанд ва дастуроти Ӯро ба бандагон бирасонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар корҳои бузург ва масъулиятнок, бахусус дар даъват ба сӯи Худо, инсон бояд аз Худованд ёрӣ ва ҳамкор талаб кунад.
• Ҳамкорӣ ва ҳамдамӣ дар роҳи некӯкорӣ ва таблиғи дин амри писандида аст ва боиси қувват гирифтани инсон мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки барои иҷрои вазифаҳои динӣ аз Худо мадад бихоҳем ва аз бародарон ва наздикон барои ҳамкорӣ дар кори хайр истифода барем.
• Ҳамчунин, ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи асосии ҳамкорӣ бояд хизмат ба дин, тасбеҳи Худо ва ёди Ӯ бошад, на манфиатҳои шахсӣ.
• Ва ниҳоят, ин оят дили моро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро мебинем, ки Худованд дуоҳои паёмбаронашро қабул мекунад ва ба бандагони содиқи худ ёрӣ мерасонад.