Surat Taha — Ayat 33

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• كَيْ (kai): supaya, kanggo, tujuane.
• نُسَبِّحَكَ (nusabbihaka): awake dhewe padha nyucekake Panjenengan, yaiku ngucapake tasbih (Subhanallah) marang Allah.
• كَثِيرًا (katsiran): akeh banget, ora sethithik.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Nabi Musa a.s. lagi ndonga marang Allah. Sakwise nyuwun supaya atine dilapangake, urusane digampangake, ilate dilancarake, lan nyuwun supaya sedulure yaiku Nabi Harun a.s. didadekake pembantu lan kanca ing dalem nindakake tugas kenabian, banjur Nabi Musa nerangake tujuane kabeh panyuwunan mau, yaiku: supaya awake dhewe (Musa lan Harun) bisa nyucekake lan memuji Allah kanthi tasbih kang akeh banget.

Dadi, panjaluke Nabi Musa ora mung kanggo kepentingan pribadine, nanging tujuane luwih mulya, yaiku supaya bisa luwih khusyuk lan luwih akeh ing dalem ngibadah, nyebut asmane Allah, lan nyucekake Allah saka samubarang kang ora pantes. Kanthi anane kanca lan pembantu, ibadah lan dakwah bisa luwih kuwat lan luwih akeh.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ibadah iku tujuan utama urip: Ayat iki mulangake yen kabeh usaha, panyuwunan, lan perjuangan kita kudune diarahake kanggo luwih cedhak marang Allah lan luwih akeh ngibadah marang Panjenengane.
• Tasbih iku ibadah kang gampang nanging gedhe pahalane: Ngucapake "Subhanallah" iku ringan ing ilat, nanging abot ing timbangan amal. Mula aja nganti kesed nyebut asmane Allah ing saben wektu.
• Kerja bareng iku luwih apik: Nabi Musa nyuwun kanca kanggo nindakake tugas, lan tujuane supaya bisa luwih akeh ngibadah. Iki mulangake yen ing dalem ngibadah lan dakwah, kita kudu tulung-tinulung lan gotong royong supaya asile luwih akeh lan luwih berkah.
• Allah iku Maha Mirsani: Ing pungkasane ayat sadurunge, Nabi Musa ngakoni yen Allah iku Maha Ngerti marang kabeh tumindake manungsa. Iki ndadekake kita kudu tansah eling lan ati-ati ing saben tumindak, amarga ora ana sing bisa ndhelik saka Panjenengane.
• Cinta marang ibadah iku nikmat: Nabi Musa kepengin banget bisa akeh tasbih. Iki nuduhake yen wong mukmin kang sejati iku seneng banget ngibadah, ora rumangsa abot, malah rumangsa butuh lan kepengin nambah terus.